مردم ایران هرساله با برپاکردن هیئتها و تکیهها، عزاداریهای آیینی زیادی دارند و با پخش نذری میان مردم، در حفظ شعائر اسلامی و محبت بین قلوب مسلمانان نقش اساسی را ایفا میکنند. یک پدر با نذری که نسلبهنسل بین فرزندان و نوادگانش منتقل میشود، میتواند خاندانی را از سفره پربرکت امامحسین(ع) متنعم کند.زنده نگهداشتن و حفظ شعائر و عزاداری امامحسین(ع) از سوی تمامی ائمه اطهار(ع) مطرحشده و سنتی است که هم پیامبر(ص) و هم ائمهاطهار(ع) به آن سفارش کردهاند و عزاداری برای امامحسین(ع) جزو برنامههای ثابت ائمهاطهار(ع) بوده است.اگر واقعه عاشورا و ایثارگریهای امامحسین(ع) نبود، اسلامی باقی نمیماند. شهادت و قیام امامحسین(ع) موجب بقای اسلام شده است و در روایات داریم که «الاسلام محمدی الحدوث و حسینی البقاء»؛ یعنی اسلام بهوسیله پیامبر(ص) به وجود آمد و ایشان اسلام را ابلاغ کردند؛ اما بقای این دین بهواسطه امامحسین(ع) بوده است و خون پاک ایشان، اسلام و شیعه را با این عظمت، قدرت و توان حفظ کرد.نذر در همه ادیان یکتاپرستی الهی وجود دارد و موردتوجه بوده است؛ بهطورمثال، عمران نبی نذر میکند که دخترش خادم عبادتگاه شود. شاید بتوان نذرها را وسیلهای برای وحدت مسلمانان در ابتدای امر و سپس وحدت یکتاپرستان و کفرستیزان قرار داد. این اتفاق تا اندازه زیادی در سالهای اخیر در داخل کشور و نیز خارج از مرزها بین مسلمانان رخ داده است. برخی از ارامنه و زرتشتیان به حضرت ابوالفضل(ع) و اباعبداللهالحسین(ع) ارادت ویژهای دارند و هرساله از قند و چای هیئتهای مسلمان تا چند رأس گوسفند نذر میکنند. ارامنه اصفهان و دیگر شهرهای ارمنینشین نیز نقشی ارزنده در این عزاداریها و نذورات دارند که نشان از بزرگی و کرامت شهدای مظلوم واقعه کربلا و روز عاشوراست. زرتشتیان تهران و یزد و چند نقطه دیگر کشور نیز مشارکت جدی و عاشقانهای در نذورات و عزاداریهای سالار شهیدان اباعبداللهالحسین(ع) دارند.یکی از اعمالی که فراوان ثواب دارد و نزد پروردگار از اهمیت ویژهای برخوردار است، مسئله اطعام طعام به مؤمنان است؛ اعم از آنکه آنها نیازمند باشند یا نباشند. میزبان سفرهی نذری امامحسین(ع) است. نه کسی دعوت میکند و نه کسی منتظر دعوت میماند. نذری که نام ائمه را بر آن برده باشند، متبرک میشود و خوردن آن بهقصد تبرک ثواب دارد.شیعیان نیز با توجه به روایاتی که اطعامکردن طعام را برترین اعمال میشمرد، اقدام به این کار کرده و انجام آن را برای خود نذر میکنند و ثواب فراوان آن را به اهلبیت(ع) اختصاص میدهند تا مشکلاتشان حل شود. آیا این مطلبی خلاف عقل و عواطف انسان و شریعت اسلامی است؟!
امامرضا(ع) فرمود: خداوند میدانست که همگان قدرت بر آزادسازی بردگان ندارند؛ لذا برای آنها راهی برای رسیدن به بهشت قرار داد و آن اطعام طعام است (المحاسن).امامصادق(ع) فرمود: نشانه ایمان دو چیز است: حسن خلق و اطعام طعام (وسایلالشیعه).امامصادق(ع) همچنین فرمود: چند چیز است که سبب نجات انسان از آتش جهنم میشود. یکی از آنها غذادادن به دیگران است (وسایلالشیعه).پیامبراکرم(ص) فرمود: برترین اعمال، اطعام طعام است (المحاسن).حال چه میشود که عدهای هرسال حوالی محرم و صفر به یاد فقرا و نیازمندان میافتند؟ مگر همین نیازمندان برای رفع حوائج خود دستبهدامان سفره ائمهاطهار(ع) نمیشوند؟ مگر همین فقرا در مسیر اربعین با تمام وسعشان پایکار امامحسین(ع) نایستادهاند؟
مگر همین هیئتها و موکبها در بزنگاههای حوادثی همچون سیل و زلزله و… پایکار جهادی امداد و اطعام به مردم نبودهاند؟ اگر نام امامحسین(ع) نماند، اگر شعائر اسلام هرروز کمرنگتر شود، طبق چه دستوری فقرا را دریابیم؟ کسی میداند مجموع وجوهات شرعی همین هیئتیها چقدر میشود؟ اگر همه مردمی که دغدغه نیازمندان را دارند، به پرداخت خمس و زکات مقید بودند، آیا در جامعه اسلامی فقیری میماند که هرسال محرم یادش بیفتیم؟
