به گزارش اصفهان زیبا؛ جوانان و هنرجویان پرشمار امروز، در پیشکسوتان، الگوهایی زنده از پشتکار، اصالت و خلاقیت میبینند. صدای گرم یک گوینده رادیو، یا اجرایی بینظیر بر صحنه تئاتر، میتواند جرقهای باشد که آتش اشتیاق به هنر را در دل جوانان روشن کند. هر پیشکسوت، کتابی زنده از تاریخ و تجربه است. تجربههای آنان از موفقیتها، شکستها، آزمونها و خلاقیتها، میتواند چراغ راهی برای هنرجویان جوان باشد.
نسلهای جدید، با نگاه به این بزرگان، درمییابند که هنر تنها یک سرگرمی نیست؛ بلکه مسیری است که به تعهد، تلاش و عشق نیاز دارد.سوم دیماه ۱۴۰۳ ژاله علو، یکی از شاخصترین چهرههای هنری ایران، پس از سالها حضور درخشان در عرصههای تئاتر، سینما، تلویزیون و رادیو، از میان ما رفت. این بانوی بزرگوار که صدایش یادآور عشق، هنر و لطافت بود، نزدیک به یک قرن، با صدای گرم و دلنشین و بازیهای تأثیرگذارش، همدم خاطرات هنردوستان ایرانی شد.
ژاله علو در اولین روز بهار ۱۳۰۶، در تهران به دنیا آمد. گویا این تقارن با نوروز، نویدبخش زندگی پربار و درخشان او در دنیای هنر بود. او در سالهای جوانی وارد عرصهای شد که برای همیشه او را با تاریخ هنر ایران گره زد. فعالیتهای او در رادیو از سال ۱۳۲۷ آغاز شد؛ زمانی که گویندگی زنده را برعهده گرفت و با صدای منحصربهفردش، به اعلام برنامهها پرداخت.در همان سالها، ژاله علو یکی از پایهگذاران برنامه مشهور «داستان شب» شد که به یکی از تأثیرگذارترین برنامههای رادیویی تاریخ ایران بدل شد. این برنامه، صدای او را به گوش میلیونها ایرانی رساند و صدایش را بهعنوان نمادی از هنر رادیویی تثبیت کرد.
او در کنار هنرمندانی چون علیخان نصر، عزیزالله حاتمی و نصرتالله محتشم، بنیانگذار نمایشهای رادیویی در ایران بود.ژاله علو، نهتنها گویندهای بینظیر، بلکه صداپیشهای توانمند بود. صدای او، که پر از شکوه و مهر بود، نقشهای ماندگاری را در دنیای دوبله خلق کرد. او مدیریت دوبلاژ مجموعههایی چون «سالهای دور از خانه» و «پت پستچی» را بر عهده داشت و صدایش برای شخصیتهای مختلف، روح و جان میبخشید.اما هنر ژاله علو تنها به گویندگی و دوبله محدود نمیشد. او در عرصه تئاتر نیز حضوری برجسته داشت. از دهه ۲۰ خورشیدی، همراه با چهرههایی برجسته، در اجرای نمایشهای تئاتری، قدم به صحنه گذاشت و نقشی مؤثر در پیشبرد این هنر ایفا کرد. صحنههای تئاتر با حضور او، به جایی برای نمایش خلاقیت، عشق و اصالت تبدیل میشد.
ژاله علو در دهههای بعد، به عرصه سینما و تلویزیون راه یافت و بازیهای تأثیرگذار او در مجموعههای تلویزیونی چون «امیرکبیر»، «روزی روزگاری»، «مختارنامه» و «شیخ بهایی» در یادها ماندگار شد. نقش خاله لیلا در «روزی روزگاری» و همچنین حضورش در «مختارنامه» بهعنوان آخرین اثر تلویزیونیاش، ازجمله نقشآفرینیهای برجستهای بود که به میراث فرهنگی ایران افزوده شد.او همچنین در سینما، در فیلمهایی همچون «روز واقعه»، «پری» و «مهمان مامان» نقشآفرینی کرد. بازیهای او در سینما، بیانگر هنری عمیق و انسانی بود که درک او از احساسات و مفاهیم را به تصویر میکشید.ژاله علو، در سال ۱۳۸۹ بهعنوان یکی از برگزیدگان هشتمین همایش چهرههای ماندگار معرفی شد. این انتخاب، تقدیری شایسته از عمر پربار و تأثیرگذار او در عرصههای مختلف هنری بود.
او در تمام دوران فعالیتش، نمادی از اصالت، خلاقیت و پایداری در هنر بود. آثارش، نهتنها از نظر زیباییشناسی، بلکه از لحاظ فرهنگی و اجتماعی نیز تأثیری عمیق بر مخاطبانش داشت. او توانست هنر را به ابزاری برای پیوند انسانها با یکدیگر و با دنیای عواطف تبدیل کند.سوهانی، مدیرکل هنرهای نمایشی رادیو، در پیامی به مناسبت درگذشت این هنرمند فقید، صدای او را جادویی توصیف کرد که توانسته است تخیل و تفکر را در جان شنوندگان جاری سازد. او با اشاره به تأثیر ژاله علو در برنامههای رادیویی، صدای او را «مادرانه، پر از شکوه و نجابت» خواند و گفت که نام او برای همیشه در جریده عالم هنر ثبت خواهد ماند.زندگی هنری ژاله علو، از نوروز ۱۳۰۶ تا زمستان ۱۴۰۳، قرنی از شکوفایی را دربرمیگیرد.
او با آثاری که خلق کرد، نقشی ماندگار در خاطره جمعی ایرانیان بر جای گذاشت. صدای او، همچنان در گوش جان علاقهمندان به هنر باقی خواهد ماند و بازیهایش، همچنان بر صحنه ذهن تماشاگران جاری خواهد بود.ژاله علو، نهتنها هنرمندی بزرگ، بلکه الگویی برای نسلهای آینده بود. او نشان داد که هنر، ابزاری است برای بیان عشق، احساس و حقیقت. نام و یاد او، برای همیشه در تاریخ هنر این سرزمین خواهد درخشید.توجه به پیشکسوتان رادیو و تئاتر، فرصتی است برای قدردانی از آنان و ترویج فرهنگ احترام به هنر و هنرمندان. این توجه، تنها در تقدیرهای رسمی و مناسبتها خلاصه نمیشود؛ بلکه باید در ایجاد فضایی مناسب برای فعالیتهای آنان و حفظ آثارشان نمود یابد. بیایید به یاد داشته باشیم که هر هنرمند پیشکسوت چراغی است که مسیر هنر را برای نسلهای آینده روشن میکند. با حمایت از آنان، نهتنها از میراث فرهنگی خود پاسداری میکنیم؛ بلکه انگیزهای برای جوانان و هنرجویان ایجاد میکنیم که با عشق و تعهد بیشتری به سمت هنر گام بردارند.
