این روزها موزه هنرهای معاصر اصفهان میزبان دو رویداد فرهنگی و هنری است: «هفته تایپ تهران» که به نمایش آثار تایپ و فونت فارسی اختصاص دارد و «نمایشگاه دیزا» که با تمرکز بر پوستر و هویت بصری در پی بازتعریف نقش طراحی گرافیک در هنر معاصر است.
با توجه به کمبود شدید استادان در برخی از رشتههای صنایعدستی اصفهان و هنرهایی مانند قفلسازی سنتی که در آستانه فراموشی قرار گرفتهاند، انتظار میرود برنامهای ویژه تدوین شود تا با حضور نزد این اساتید، زمینه انتقال تجربه و حفظ این میراث فرهنگی فراهم گردد.
کاوشها در «گذر کمرزرین» حاکی از ۱۵۰۰ سال حیات پیوسته در این پهنه تاریخی است. قرار است این محدوده به «موزه باز شهری» تبدیل شود، اما سرما و بارندگیهای پیشرو میتواند تهدیدی جدی برای لایههای کشفشده باشد. انتظار میرود مدیریت شهری هرچه سریعتر برنامهای عملی برای حفاظت و ادامه کاوشها تدوین کند.
سالهاست که مسئله تبعیض در پرداخت دستمزد به هنرمندان زن دغدغه او و هنرمندان دیگر است.یکی از پیشکسوتان هنر یکی از جدیترین موانع بر سر راه زنان هنرمند، تبعیض در پرداخت دستمزدها است.
با وجود برگزاری نمایشگاهها و گالریهای متعدد در اصفهان، هنرمندان اصفهانی میگویند در فروش آثارشان به اندازه انتظار موفق نبودهاند. تازهترین رویداد، نمایشگاه «فننما» بود که در پاویون صنایع خلاق برگزار شد و با وجود حضور آثار فاخر، فروش قابلتوجهی برای هنرمندان به همراه نداشت.
بسیاری از هنرمندان اصفهان، با وجود استعداد بالا، به دلیل مشکلات گردشگری، خشک شدن زایندهرود و ناآگاهی از فروش آثار، با شکست اقتصادی روبهرو هستند. از اینرو، این هنرمندان نیازمند حمایت جدی و سازوکارهای پیوند با بازار جهانی هستند.
در مجموعه «سبز اشباعشده»، محمدرضا مهاجر تماشاگر را به سفری بصری از دل طبیعت به درون انسان دعوت میکند؛ جایی که برگها بهانهای میشوند برای بازتاب زیست معاصر در قابهایی که نه سیاهوسفیدند و نه رنگی، بلکه جایی در میانه رنگ و بیرنگی ایستادهاند.
تالار اشرف، یکی از شاهکارهای دوران صفویه در اصفهان، امروز در دسترس عموم مردم نیست؛ این در حالیاست که انتظار میرود هر شهروند اصفهانی بتواند با میراث و بناهای سرزمین خود روبهرو شود.
نمایشگاه «عشق سرزمینی» با محوریت همدلی و همراهی اقوام ایرانی و بازتاب این مفاهیم در هنرهای تجسمی شکل گرفته و رشتههای نقاشی، تصویرسازی و چاپ را دربر میگیرد.
بدن، پیونددهندهای است میان انسان و هستی؛ هم ابزار درک جهان است و هم موضوع تامل و نشانهای از حضور و معنا. بدن، محوری برای تجربه است و از خلال آن، جهان دیده، لمس و تجربه میشود و جهانبینی انسان شکل میگیرد.
در دنیای پرهیاهوی رنگ و شکل، هنر آبستره زبانی بیکلام است که احساس و تفکر را بدون واژه بیان میکند. آثار سید موسی موسوی در نمایشگاه «رنگهای بیپایان و ریتمهای بیکلام» پیرو چنین سبکی از هنر است که با رنگها و ریتمهای پویا، بیننده را به سفری درونی و عمیق دعوت میکند.
در سالهای اخیر، تصویرگری در اصفهان جایگاه چندانی در گالریها و موزهها نداشته است؛ اغلب توجه به نقاشی، مجسمه و هنرهای نو معطوف بوده و این هنر، تنها در قالب کتاب مطرح شده است.