«پیله: تابستانی دخترانه»، محصول ۲۰۲۵ میلادی، انیمهای ژاپنی به کارگردانی «یوکیمیتسو اینا» است که روایتی از پَرگشودن و شکستنهای دو بال را به تماشا میگذارد.
سلام جناب یزید! حالم خوش نیست. بههمریختهام. نه فقط من، بهگمانم هر کسی که قطرهای خونِ انصاف در رگهایش در حرکت باشد، نباید حالِ درستوحسابی داشته باشد.
در شرایطی که جنگ دوازدهروزه ایران و رژیم صهیونیستی به بهترین شکل ممکن و به دور از تصور بسیاری از تحلیلگران، توانست بعد از چندین سال، انسجام ملی را در ایرانترمیم و به شکلی دیگر احیا کند، اما هنوز هستند کسانی که صدای مردم را به درستی نشنیدهاند.
وقتی با تفاوتهای عقیده و نظامهای فکری مختلف همگی به اقتدای یک پرچم دلخوش بودیم، دشمن خیلی نزدیک بود، در آسمان ما رفتوآمد میکرد، دانشمندان هستهای ما را مورد حمله قرار داد، سرداران بزرگ ما را ترور کرد و میخواست از خاک ایران دستاویزی درست کند.
اساساً دوران نوجوانی با پرسشهایی درباره «من کیستم؟» و «چه میخواهم باشم؟» همراه بوده است. نسل Z (متولدین ۱۳۷۵ تا ۱۳۹۰) که آنها را «بومیان دیجیتال» مینامند، در دورانی بزرگ شدهاند که رسانهها مدام تصاویری تازه از زندگی و موفقیت افراد میسازند، هنجارها پیوسته تغییر میکنند
سلام بر یزید! هیچ وقت فکر نمیکردم روزی برسد که ابتدای نامهای که من نگارندهاش هستم، بر یزیدنامی سلام بدهم. حالا هم اگر ناراحت نمیشود، در ادامه نامه، عبدی بصری یا بنثبیط صدایت بزنم. بهخداقسم دلم رضا نمیشود اسم آن ملعون را بهقلم بیاورم.
همه ما به خاطر داریم که از شروع حمله اسرائیل به غزه، مقاومت زنان عرب فلسطینی، از پرتکرارترین تصاویر و اخبار رسانهها بودهاست.
از هیاهوی جنگ و چک کردن اخبار که فارغ شدیم؛ کارهای فراوانی را باید انجام دهیم. همان وظیفههایی که شاید حدس نمیزدیم بر عهده ما باشد. خیلی آدمها کسب و کارهای خودشان را رها کردند تا در سنگر دیگری خدمت کنند.
در سالهای اخیر، افزایش گزارشهای مربوط به احساس خستگی مزمن، بیانگیزگی و کاهش لذت در میان گروههای مختلف جامعه، توجه روانشناسان را به پدیدهای تازه جلب کرده است.
سلام مرد یمنی! برشی از زندگیات را خواندم و کیف کردم. حرفی که به حسین زدی، آنقدر اعلا بوده که در زیارتالشهدا هم آمده. یعنی مردمی که بعد صدها سال بخواهند شهدا را زیارت کنند، حرفهایت در روز عاشورا را زمزمه میکنند.
در واپسین لحظات فیلم، بچههای کوچک «امیل» رو به «میا» که نامادریشان است، میگویند روزهای اولی که تو را میدیدیم، به چشممان کمی زشت بودی!
یکی از وجوه غیرقابل انکار جنگ 12 روزه، مشارکت و همراهی گسترده مردم با حاکمیت و پشتیبانی از آن در قالب انسجام اجتماعی بود؛ مشارکت و حمایتی که بسیاری از تحلیلگران و جامعهشناسان داخلی کمتر آن را پیشبینی میکردند و دشمنان نیز اصلا چنین چیزی را انتظار نداشتند.