روایت صبح هفدهم اسفند 1404؛وقتی موج انفجار حمله امریکا و رژیم صهیونیستی بر سر دبستان دخترانه شهید قدوسی در خیابان امام خمینی آوار شد

مدرسه لرزید هواپیمای روژینا سقوط کرد!

اهالی محله «شهرک قدسِ» خیابان امام خمینی اصفهان، صبح یکشنبه هفدهم اسفند 1404 را با صدای انفجار مهیبی شروع کردند. صدایی که البته منطقه وسیعی از خیابان امام خمینی را لرزاند و شیشه‌های شکسته، توری‌های تراس و پرده‌های از جادرآمده، حفره‌های کوچک و بزرگ روی دیوار خانه‌ها، درهای کنده‌شده و آدم‌های جامانده در شوک انفجار، همه و همه زخم شد روی تنِ کوچه پس‌کوچه‌های آن….!

این عکس، ایران است؛ زخم خورده اما استوار!

مانده بودم برای ستون شماره بعدی از کجا و که بنویسم، نَه اینکه سوژه نباشد، نَه. سرگردان بودم بین واژه‌ها. اسم وطن که بیاید به میان، کلمه است که شُره می‌کند.

همراه با «آمنه سلمانی»، همسر شهید «محمد سلمانی»؛ شهیدی که در اولین روز جنگ رمضان به شهادت رسید

قاب شهادتش را در گلستان شهدا بست و رفت!

آمنه سلمانی وقتی به سال‌های زندگی‌اش با همسر شهیدش؛ محمد سلمانی نگاه می‌کند، انگار تاریخ را از زاویه خانه‌ای کوچک و صمیمی مرور می‌کند؛ خانه‌ای که مردش با روحیه‌ای آکنده از مردم‌داری، مسئولیت، وفاداری و اعتقادی آرام و عمیق زندگی می‌کرد.

روایتی از زنان شهر گز در جنگ رمضان که میراث‌دار مادران خود از هشت سال دفاع مقدس بودند

جهاد این زن‌ها، پای تنورِ نان است!

از کیسه‌های آرد گندمی که گوشه «حسینیه هفتاد و دوتن» شهر گز روی هم رفته‌اند بالا، تا یک ظرف بزرگ از آرد خمیر شده‌ای که می‌گویند همه چیز این خمیر با خمیرهای بیرون فرق دارد و مخصوص است.

هُدی و بُشری!

هدی و بشری را چندسالیست که میشناسم. ۱۰ شب اول محرم به همراه مادرشان به مهد هئیت می‌آمدند برای کمک.

و تاریخ، تکرار شد…!

آن روزها اعتبارش از امروز بیشتر بود. هنوز اینقدر سبک و کوچک نشده بود و ابهت توخالی‌اش را اینقدرها از دست نداده بود. اگر از دریچه چشم مردم دنیا نگاهش می‌کردیم، ابرقدرتی بود با هیبت. اما از همان روزها در چشم مردم ما نَه تنها ابرقدرت نبود حتی دانشجوهای ما با شجاعت و شهامت تمام شعارشان مرگ بر آمریکا بود.

روایتی از تاریخ انقلاب، دفاع مقدس و تجربه‌های تاریخی ایران که الهام‌بخش اتفاق‌های این شب‌ها در خیابان‌هاست

خیابانِ ایران!

دنیا این روزها حیرت‌زده ایران است. انگشت‌به‌دهان مانده از «خیابان» ایران اما ایرانیان به این روزها عادت دارند. ملت ایران در حیات نورانی‌اش روزهایی این چنین را بسیار بسیار زیسته است.

کربلا را به چشم دیدم

نمی‌دانم چرا از میان تمام فیلم‌ها و عکس‌هایی که توی کانال‌های خبری می‌دیدم، آن یک عکس را انتخاب کردم و توی گالری گوشی‌ام ذخیره کردم؛ حتی آن را گذاشتم روی پروفایلم.

۱۷ تابوت شهید روی شانه‌های شهر!

از حوالی ظهر، میدان فیض اصفهان آرام‌آرام شکل دیگری به خود می‌گیرد. خیابان‌های منتهی به میدان پر از مردمی است که هرکدام به سمتی می‌آیند؛ برخی شاخه‌های گل در دست دارند، برخی پرچم ایران، و برخی هم عکس‌هایی از رهبر شهید و جدید کشور را بالا گرفته‌اند.

او برای دشمن نه، برای «وطن» زانو زد!

ساعت ۲ و ۴۵دقیقه دوشنبه ۱۸ اسفند؛ اگرچه حمله هوایی به سمت استانداری اصفهان انجام شده بود ولی در اصل حمله به مردم بود.

مهدی سهرابی از شهدای هوافضای اصفهان در جنگ دوازده‌روزه است؛ رزمنده‌ای که همسرش او را شهیدی امام‌حسنی معرفی می‌‌کند

مثل مادر امام حسن سوخت مثل پدرش، فرقش شکافته شد!

«مهدی سهرابی» از رزمندگان غیور و دلیرمرد اصفهانی در هوافضای اصفهان در جنگ دوازده روزه است که 27 خرداد ماه امسال توسط موشک‌های اسرائیل مجروح و دچار 95 درصد سوختگی می‌شود.

حماسه‌ای که از دل غم متولد شد!

مسجد، کنج کوچه‌ای است توی یکی از خیابان‌های شهر. ساعت از ده شب گذشته است. شاخه‌های سَرو سایه انداخته روی درب نیمه‌باز مسجد و نوری سبز رنگ از داخل مسجد افتاده توی کوچه.