نقطه آشنایی بنده با آیتالله شبیری به زمانی برمیگردد که در نوجوانی به قم مشرف شدیم و دنبال مراجع میگشتیم. تنها مرجعی که در غیروقت درسی در حرم مشاهده میکردیم، ایشان بود که با سرعت راه میرفت و به سؤالهای طلاب جواب میداد.