«من هرگز درصدد ترسيم نقشه اصفهان برنيامدهام و آن را نكشيدهام، دورنمای آن را نيز جز آنچه در آغاز اين سياحتنامه آمده طرح نكردهام، اما همين قدر میگويم كه… از هر سو بدان بنگريم، بسان جنگلی انبوه و پردرخت مینمايد كه از خلال درختان سر به آسمان كشيدهاش چندين گنبد و مناره و گلدسته …جلوهگری میكند…» این جملات ژان شاردن است در توصیف باغشهر اصفهان. باغشهری که امروزه دیگر چندان خبری از آن نیست.
دو گنبد فیروزهای امامزاده دربامام نیازمند مرمت بنیادی و فوری هستند. کاشیهای معرقشان یکییکی از پوسته خارجی جدا و دورتادور گنبد روی هم تلنبار شدهاند. ماههاست دوستداران میراث از زخمهای این دو گنبد تاریخی «شهر گنبدهای فیروزهای» گفتند؛ اما اتفاقی نیفتاد تا اینکه عکسهای تازه از بام امامزاده، زخمها و لزوم درمان فوری را به خوبی نشان دادند.
قدمبهقدم محله حسنآباد، درفشان است و گل سرسبد همه درَر این محله تاریخی که به نقشجهان میپیوندد، امامزاده احمد است، امامزادهای که هم یکی از مهمترین مقاصد گردشگری شهر اصفهان محسوب میشود و هم به لحاظ تزئینات معماری و میراث تاریخیاش جایگاه مهمی در چرخه گردشگری و میراث کهنشهر ما دارد، اما رهاشده و مهجور مانده و از شلختگی بصری و بیتوجهی و تخریبهای ریزریز رنج دوران میبرد؛ آنقدر که اگر این بیتوجهیها ادامه یابد بعید نیست که بهزودی دیگر میراثی به نام امامزاده احمد نداشته باشیم.