صنعت کفش کشور چهارمین رسته شغلی اشتغالزایی کشور محسوب میشود و تولیدکنندگان داخلی قادر به تأمین نیاز داخل کشور به بهترین شکل ممکن هستند. ولی حالِ این صنعت در زمستان سال جاری خوب نیست؛ زیرا واحدهای صنفی و تولیدکنندگان این بخش به علت رکود حاکم بر بازار فعالیت صددرصدی ندارند. گرانی مواد اولیه و کسادی بازار هر دو به جان بازار کفش افتاده است و فعالان از کاهش تقاضا برای کفش زمستانی در سال جاری میگویند. این روزها خیلی از این پوتینها روی دست تولیدکنندگان باقی مانده و تا کمتر از یک ماه آینده باید راهی انبارها شود تا شاید سال آینده خریداری پیدا کند.
این روزها حرف زدن از کار و شغل با مردم سخت است. غیرممکن است مباحث اقتصادی و سیاسی نشود و به مسائل امروز پیوند نخورد. شرایط عادی نیست و بیخیالی نمیشود طی کرد و با مردم حرف از گل و بلبل زد، وقتی درگیر نان شب و دارو و بیماری هستند. آنموقع که تصمیم گرفتم برای این شماره سراغ کفاشها بروم، هدفم این نبود که از مشکلاتشان بگویم یا اینکه این شغل دارد رو به نابودی میرود؛ چون اصلا فکرش را نمیکردم که این صنعت این همه به حاشیه رانده شده باشد. اما جستوجوها و صحبتها من را به این نتیجه رساند که صنعت کفش دستساز یا دستدوز یک شغل رو به نابودی است. شغلی که حتی اگر مشتری داشته باشد، تولیدکنندگانش یا درگذشتهاند یا دیگر کفشی نمیسازند و به تعمیرات اکتفا میکنند. برای همین این بار، مصاحبۀ سه نفر از کسانی چاپ میشود که کفش میدوختهاند، اما دیگر کار نمیکنند و مغازههایشان را تنها برای فروش کفشهای ماشینی باز نگهداشتهاند.