روز جهانی ناشنوایان
ناشنوایان اصفهانی شنیده نمیشوند
دردسرهای امیرحسین، پسر 15ساله از زمانی که سروکله کرونا پیدا شده، روزبهروز بیشتر و بیشتر میشود و مشکلاتش چند برابر. او که تا پیشازاین سعی کرده بود کارهای شخصی و فعالیتهای روزانهاش را با استفاده از زبان اشاره خودش و بهتنهایی انجام دهد، حالا با مشکل روبهرو شده است: «در مکانهای عمومی چون ماسک به صورت دارم، نمیتوانم منظورم را به خوبی به دیگران بفهمانم؛ برای مثال، چند روز پیش در اتوبوس میخواستم از کسانی که کنارم حضور داشتند آدرس بپرسم و بدانم که در چه ایستگاهی باید پیاده شوم. آن روز اتفاقا کاغذ و قلم و گوشی همراه هم دنبال نبود و مجبور بودم با ایماواشاره دیگران را متوجه منظورم کنم و ماسکم را پایین بدهم.»
صدای بیصداها
صدای خاموش ورزش هستند. تمرین میکنند، مسابقه میدهند، به مسابقات جهانی و المپیک اعزام میشوند و مدال میگیرند اما صدایشان به کسی نمیرسد و صدایی هم نمیشنوند ولی چشمانتظار تشویق و تحویلگرفتن دیگران هستند و میخواهند آنها را جدی بگیرند. صحبت از ورزشکاران ناشنواست، شاید اگر روز جهانی ناشنوایان هم نبود، همین یک روز هم نوبت به آنها نمیرسید که سوژه رسانهها شوند و درباره آنها و مشکلاتشان صحبت کنند. ورزش ناشنوایان در ایران سابقه طولانی دارد و سال 1343 فدراسیون ورزشهای ناشنوایان فعالیتش را آغاز کرده و تا به امروز فعالیت این ورزشکاران با ساماندهی فدراسیون تداوم داشته است. در حال حاضر 15 رشته ورزشی در 15 انجمن زیرمجموعه فدراسیون هستند.
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
