دو تیم اصفهانی در شرایطی مهیای رقابت در هفته هفتم لیگ برتر فوتبال میشوند که از لحاظ آماری، مقایسه دو تیم در پایان هفته ششم روندی نزولی را نشان میدهد.
پیروزی 3 بر 2 تیم الدحیل قطر مقابل سپاهان ایران در یکی از حساسترین بازیهای پلیآف لیگ نخبگان آسیا، بازتاب زیادی در رسانههای قطری داشت.
تمرین عصر جمعه تیم فوتبال فولاد مبارکه سپاهان در تاریخ ۱۰ مرداد، با یک اتفاق ویژه رنگ و بویی متفاوت به خود گرفت؛ اتفاقی که نه در قالب تاکتیکهای بازی بود، نه در چارچوب تمرینات بدنی، بلکه در قالب عشق و لبخند یک هوادار وفادار رقم خورد.
مجله دنیای ورزش در شماره 186 به تاریخ شنبه 31فروردین1353 گزارشی از نخستین برد سپاهان در دومین دوره جام تختجمشید ارائه کرد؛ بردی که یک روز قبل از چاپ مجله حاصل شد.
دربی فوتبال اصفهان با نتیجه دو بر صفر به سود تیم ذوب آهن پایان یافت تا از یک طرف زردها همچنان در کورس قهرمانی بمانند و تیم ذوب آهن خطر سقوط به دسته پایین تر را بیشتر احساس کند. تیم ذوب آهن برای بقا در لیگ برتر نیاز مبرمی به کسب امتیاز در این دیدار داشت؛ اما این تیم سپاهان بود که نیمه اول به گل رسید و در نیمه دوم نیز از گلش مراقبت کرد و با به ثمر رساندن گل دوم، برد پرگلتری را به نامش ثبت کرد.
دیدار با همبازی سابق برای محرم نویدکیا بسیار خوش یمن بود و سرمربی جوان سپاهان توانست اولین سه امتیاز لیگ برتری خودش را در قامت سرمربی تیم سپاهان به دست بیاورد .بعد از شکست تلخ هفته اول در مقابل گل گهر سیرجان فشارها بر سپاهان و کادر فنی این تیم بسیار زیاد شده بود. تنها سه امتیاز بازی در مقابل آلومینیوم اراک میتوانست اوضاع را برای محرم و تیمش بهتر کند که همین اتفاق هم افتاد. ایجاد پنج تغییر مهم در ترکیب اولیه سپاهان نسبت به بازی اول در مقابل گل گهر نشان میداد که محرم از عملکرد بازیکنانش در هفته اول راضی نبوده و به همین خاطر تیمش را به نوعی زیر و رو کرده است تا بتواند در مقابل آلومینیوم به برتری دست پیدا کند.
محرم نویدکیا طی سالهای اخیر، گزینهای خاص در بین تمامی مربیان سپاهان بوده است. پیش از او سپاهان هم مربیانی داشته که سابقه بازی در این تیم را داشتهاند، هم مردانی صاحب افتخار و شناخته شده و هم چهرههای محبوب، با این حال نویدکیا تنها گزینهای است که تمامی این ویژگیها را در دوران بازی به دست آورده است. هرچند محرم فاقد تجربه کافی برای مربیگری سپاهان است، اما تجربه سالهای اخیر نشان داده که مدیران گذشته باشگاه، کمتر به مربیان داخلی و خارجی فرصت کافی دادهاند و عدم نتیجهگیری مربیان، بیش از هر چیزی به فرصت کمی مرتبط بود که باشگاه در اختیار آنها قرار میداد.