بیش از 22 سال از اولین دوره انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا میگذرد؛ ضرورت وجود این نهاد درساختار سیاسی حکومت ایران احساس و در قانون اساسی کشور در سال 57 گنجانده شد، اما به دلیل برخی شرایط، تا سال 77 مسکوت ماند و سرانجام اولین دوره از شوراها در اردیبهشت 78 آغاز به کار کرد. نهادی که اعضای آن با رأی و استقبال بالای مردم انتخاب شدند. هدف از تشکیل این نهاد جلب مشارکت مردم در اداره امور مختلف شهری، نظارت و کنترل بر عملکرد شهرداریها و بالا بردن کیفیت مدیریت شهری بود. با تشکیل شورای شهر که به نوعی مرجع تصمیمگیری و وضع مقررات شهری در انتخاب شهردار، تصویب بودجه شهرداری و سایر مقررات و ضوابط شهری که شهرداریها مأمور اجرای آنها هستند، نوعی نظام عدم تمرکز شکل گرفت و یک حلقه ارتباطی میان حکومت و مردم به منظور تعامل کافی در امور جاری شهرها بوجود آمد.
شهرداری وظایف متعددی در قبال رفع نیازمندیهای شهر و زندگی شهروندی دارد که بیشک پاسخگویی به این نیازمندیها بدون صرف هزینههای مالی ممکن نمیشود. مدیران شهری دراینباره اذعان دارند، که درآمدهای ناپایدار کنونی ضامن مطمئنی برای رشد و توسعه کلان در بسترهای شهری نیستند و بر این اساس و با محور قرار دادن این موضوع که طراحی الگوی منطقی توسعه شهری و جذب درآمدهای پایدار راهکاری برای پویایی ساختارهای شهری است، نسبت به تدوین راهکارهای مناسب بهمنظور رسیدن به این درآمدها تلاش میکنند.