ادبیات شفاهی به درازای عمر بشر قدمت داشته و پیشینهای کهنتر از ادبیات کتبی دارد. ادبیات شفاهی همان است که انسانها برای یکدیگر گفتهاند و سینهبهسینه میان نسلها منتقل شده و اکنون به دست ما رسیده است …
صدای «لایی لایی آروم آروم بخوابی، لالایی لالایی اما خیلی بیتابی، لالایی لالایی چشمات خیلی معصومه…» در سالن طنین انداخته و آغشته شده است به صدای گریههای مادران و نوزادانی که در بغل دارند و آنها را آرام به اینطرف و آنطرف تکان میدهند.