به گزارش اصفهان زیبا؛ در میان هیاهو و ذوق دانشآموزان دختر بعد از تماشای بچه مردم، وقتی سقف سالن اصلی سینما ساحل داشت از صدای جیغ و هیجان و شادی دخترکان و ابراز احساسات برای عوامل فیلم پایین میآمد، پیامی از یک دوست و همکار رسید: «شرایط اصفهان آرومه؟»
قلبم به تپش افتاد.
گفتم نکند در این دو ساعت که غرق در فیلم، از فضای پیامرسانها دور بودهام، خبری شده و زد و خوردی که ماههاست شروع شده.
جدی جدی ترسیده بودم. در فاصله بازکردن گوشی و بالا آمدن پیامهای جدید در آنتن ضعیف گوشی، نگاهی به دخترکان خوشحال و ازهمهجابیخبر انداختم و توی ذهنم این سناریو چیده شد که «ای داد، نگاه کن، ببین چه شاد و سبکبالاند اینها و غرق در فضای فیلم و بیخبر از دنیای واقعی جنگزده.»
پیامرسانهایم بهروز شدند و خب، همهجا امن و امان بود و سوال آن دوست و همکار، کلی و بدون منظور.
صداهای ذهنم ولی تمام نشد. با خودم گفتم «بچه مردم» با اینکه به گفته کارگردانش برای بچهها تولید نشده و عملا و اساسا هنگام تولید، بچهها را خطاب قرار نداده و بااینحال بهدلیل محتوایش به این جشنواره راه یافته، توانست با قصهاش که تماما ساخته و پرداخته ذهن فیلمنامهنویس است، این نوجوانان را دو ساعتی از دنیای واقعی و از فضای جنگ فرضی بیرون از سینما دور کند.
پس چرا در این جشنواره خبری از یک فیلم براساس اتفاقات و وقایع این دو سال نیست؟ وقایعی که فقط خرسهای قطبی شاید از آن بیخبر باشند.
چرا با گذشت دو سال، دو ۳۶۵ روز و اندی، از آغاز نسلکشی آن رژیم خونخوار که با جنایاتش عملا دنیایی از سوژه و ایده برای اهالی هنر رقم زده و انصافا هنرمندان دنیا و ایران در شاخههای مختلف نان را به این تنور داغ چسباندهاند، فیلمسازان دنیای کودک و نوجوان منفعل بودهاند؟
چرا در جدول فیلمهای بلند امسال نباید فیلمی با مضمون مقاومت باشد؟ چرا فقط در میان فیلمهای کوتاه که عملا حکم پیام بازرگانی برای دانشآموزان دارد، سه چهار فیلم با این مضمون وجود دارد؟
درست است که تولید فیلم بهصورت کلی برای این سبک و متناسب با این سنین دشوار است و بهطور ویژهتر تولید با مضمون جنگ و مقاومت از آن هم سختتر، ولی قطعاً ارزش این موضوع به تحمل دشواریهای تولید میچربد.
ما فقط از فیلمسازان طلبکار نیستیم. نهادهای متولی کی قرار است از خواب بیدار شوند؟
جناب بنیاد فارابی، جناب سازمان تبلیغات اسلامی، حضرت حوزه هنری انقلاب اسلامی، حواستان هست هیچکدامتان یک تولید بلند برای نوجوانانمان با موضوع مقاومت نداشتهاید؟
حواستان هست این طیف مهم و آیندهساز را رها کردهاید؟
حالا که پای نهادها به میان آمد، خوب است تلنگری هم به برگزارکنندگان جشنواره فیلم کودک و نوجوان بزنیم که عملا و قطعا این جشنواره را دستکم گرفتهاند و نتیجهاش چیزی نبوده جز دستکمگیری دنبالهدار از سوی تولیدکنندگان.
در واقع، سیاستگذاران این جشنواره بینالمللی مهم که به چهلسالگیاش نزدیک میشود، به تأثیر و برد این جشنواره واقف نیستند و پررنگترین اقدامشان در راستای زنده داشتن مقاومت، اضافهکردن یک چفیه به لباس فرم دانشآموزان شرکتکننده در جشنواره بوده و دیگر هیچ.
میتوان گفت این جشنواره فرصت دوسالهای را برای پاسداشت مقاومت از دست داد.
روی سخنم با کارگردان فیلم «بچه مردم» است. جناب آقای محمود کریمی!
کارگردان صداآشنای فیلم «بچه مردم»، حالا که شما خواسته یا ناخواسته رگ خواب نوجوانان ما را پیدا کردهاید، آستین بالا بزنید و به همراه همسرتان که فیلمنامهای به این شیرینی نگاشته،
فیلمی به همین شیرینی با موضوع وقایع دو سال اخیر یا هزارواندی شهید ایرانی ماههای گذشته تولید کنید و قهرمانی برای نوجوانان بسازید تا حس وطندوستیشان را زنده و تقویت کند و در سالن سینما، خودشان در کنار دیگر معترضان به نسلکشی، شرایط فاجعهبار این دو سال را حس کنند.
