به گزارش اصفهان زیبا؛ تاریخچه احداث محلۀ روشنشهر و محله زایندهرود به کمتر از سه دهۀ قبل بازمیگردد. بالطبع هر محل در بدو تأسیس دارای نقصان و کمبودهایی است؛ این محله نیز در سالهای ابتدای تأسیس فاقد مراکز آموزشی بود.
همچنین فقدان حملونقل عمومی و سرویس مدارس، انتقال دانشآموزان این محله به مدارس اطراف را به معضل بزرگی برای ساکنان محله تبدیل کرده بود. با گذر زمان، بهویژه در اواخر دهۀ80 اوضاع تغییر کرد و آرامآرام محله بهسمت آبادانی رفت.
اولین کودکستان در شهرک زایندهرود و در ۱۳۸۲ تأسیس شد. این کودکستان شکوفه نام داشت. این مهد فعالیت خود را با مدیریت خانم غلامی، یک مربی و دو کلاس درس و 16 شاگرد آغاز کرد. مصطفی مقدم یکی از قدیمیهای ساکن این محله و از فعالان منطقه است که به گفته اهالی محله در کار خیر و کمکرسانی، به اهالی روشنشهر فعال بوده است. به سراغ این خیر رفتیم تا از اقدامهایش برای روشنشهر بهتر بدانیم.
از او در ارتباط با مرکز آموزشیدرمانی محله و نحوه ساختهشدن آن میپرسم؛ میگوید: «برای ساخت مدرسه، زمینی توسط خانواده اباذری اهدا شد و با پیگیریهای بنده و عدهای از اهالی محل ساخت آن ادامه یافت.»
او به نقش خیران مدرسه ساز در ساخت و تجهیز مدارس محله اشاره میکند و میافزاید: «خیران مدرسه ساز ایرانی همواره نقشی مهم در تأسیس و ارتقای مدارس کشور داشتهاند؛ در محلههای دایر در شهرک زایندهرود نیز خیران مدرسهساز در ساخت دبیرستانهای دخترانه و پسرانه منطقه، نقش مهمی ایفا کردند.
در روند ساخت مدارس ابتدایی و دبیرستان در محله افرادی همچون دکتر کامران، فولادگر، اخوان، مهندس محمودیان و مهندس علوی نقش حمایتگری داشتند؛ همچنین آموزشوپرورش ناحیۀ6 بهطور مستقیم در بنای مدارس، تجهیز آنها و نیز استخدام بهترین معلمان آموزشی نقش مهمی ایفا کرد.
سال ۸۶ و آغاز ساخت مدرسه
او به سال ۸۶ و آغاز ساخت مدرسه اشاره میکند و ادامه میدهد: «مدارس ابتدایی و دبیرستان این محله که بنای آنها به سال ۱۳۸۶ به بعد بازمیگردد، هرکدام دارای دوهزاروپانصد متر فضای فیزیکی است؛ مدرسۀ شهدای پینارت نیز که موردعنایت مردم روشندشت قرار داشت، در ۱۳۸۶ شمسی بنا شد.» از او در رابطه با مدارس دیگر محله میپرسم؛ میگوید: «دبستان دخترانه محمودیان در روشندشت قرار دارد و در سالهای اخیر نیز در بلوار نگین دبیرستان دخترانه دولتی دکتر سید محسن علوی احداثشده است.»
دارالشفای امیرالمؤمنین(ع)
او میگوید: «پیش از تأسیس درمانگاه در این منطقه، طب سنتی در محله حاکم بود و مردمی هم که طالب برخورداری از طب جدید بودند، باید مسافت زیادی را طی میکردند تا به مراکز درمانی برسند. درمانگاه محله موسوم به دارالشفای امیرالمؤمنین(ع) در ۱۳۸۶ شمسی تأسیس شده است.
این درمانگاه هزارودویست متر مساحت دارد و تاکنون بیش از ششمیلیارد تومان برای ساخت آن هزینه شده است. در این مرکز پزشکان متبحری با تخصصهای مختلف همچون جراحی فک و دندان، قلب، کلیه و… فعالیت دارند.» او ادامه میدهد: «بنده و همسرم که بازنشستۀ آموزشوپرورش هستند، تلاش زیادی بهمنظور اخذ مجوز برای این درمانگاه از معاونت پزشکی و درمان دانشگاه علومپزشکی انجام دادیم.» او ادامه میدهد: «زمین درمانگاه به خانواده اباذری تعلق داشت و شهرداری در بنای آن کمکهای زیادی کرد.»
ساخت داروخانه در نزدیکی درمانگاه محل
مقدم به داروخانه محله اشاره میکند و میافزاید: «بعدها بهمنظور ارائه خدمات بهتر داروخانهای نیز در طبقه دیگری از این دارالشفا احداث شد که در حال خدمترسانی به ساکنان محله است.» از او درباره مسجد محله میپرسم؛ میگوید: «در محدوده شهرک زایندهرود حسینیه و مسجدی معروف به نام نبی قرار دارد که بهمرور در معرض تغییرکاربری قرار گرفت.»
تأسیس حسینیه جدید
او به سال ۱۳۸۶ و تأسیس حسینیۀ جدید محله اشاره میکند و میگوید: «زمین آن پیش از احداث حسینیه متعلق به فردی به نام دیانی بود. مسجد فعلی محله (علیبنابیطالب)دارای چهارهزارو500 متر مساحت بوده که به کمک خیران و اهالی محله احداث شده است.
مسجد دیگری در شهرک زایندهرود به نام امامحسین(ع) و در مجاورت فضای سبز قرار دارد.» او به سال 1380 و ساخت این مسجد اشاره میکند و میگوید: «این مکان با همت زنان و مردان منطقه و هزینۀ شخصی و صرف وقت و تلاش فراوان ساخته شد. خانوادههای مهاجر، آبکار، رنجبر، نورشرق و محمدی نقش اساسی در ساخت این مسجد داشتند. مسجد نورالمهدی از دیگر مساجد شهرک بوده که در فاز دوم در محلۀ روشنشهر احداثشده است.»
