به گزارش اصفهان زیبا؛ افزایش نرخ ارز در ماههای اخیر، هزینههای ساختوساز را بهشدت بالا برده است. این روند نهتنها سرعت فعالیتهای ساختمانی را کاهش داده، بلکه شمار زیادی از متقاضیان خرید مسکن را به بازار اجاره سوق داده است. در نتیجه، حتی در نیمه فصل زمستان نیز شاهد افزایش چشمگیر قیمت اجاره در کلانشهرها هستیم.
هجوم نقدینگی و تغییر راهبرد سرمایهگذاران
بسیاری از مالکان از تصمیم فروش ملک خود صرفنظر کرده و واحدهای خود را به اجاره میسپارند. همزمان، حجم عظیمی از نقدینگی سرگردان از بازارهای پرنوسانی مانند ارز و سکه، به سوی بازار باثباتتر اجاره حرکت کرده است. سرمایهگذاران در این بازار، بازدهی کمتر از نرخ تورم سالانه (حدود ۵۰ درصد) را نمیپذیرند. از سوی دیگر، محدودیت بودجه و پیچیدگیهای اداری، دولت را مجبور به توقف طرحهای بزرگ مسکنسازی کرده است. این توقف، دسترسی خانوارها به مسکن مقرونبهصرفه را دشوارتر میکند.
شکاف ساختاری عرضه و تقاضا در بازار مسکن
آمارهای رسمی از وجود بیش از پنج میلیون متقاضی فاقد مسکن در کشور حکایت دارد. در مقابل، صنعت ساختمان سالانه تنها حدود چهار و نیم میلیون واحد مسکونی تولید میکند. این شکاف بزرگ، بازار اجاره را با مازاد تقاضای حدود یک و نیم میلیون متقاضی مواجه ساخته است. این عدم تعادل، قدرت چانهزنی موجران را به طور چشمگیری افزایش داده و مستأجران را ناگزیر به پذیرش شرایط دشوار میکند.
ناکارآمدی سیاستهای کنترل دستوری اجارهبها
دولت برای مهار افزایش قیمتها، سقف رشد اجارهبها را ۲۵ درصد تعیین کرده است. با این حال، بسیاری از مالکان این محدودیت را نادیده گرفته و از مکانیزمهایی مانند قراردادهای الحاقی یا دریافت وجوه خارج از قرارداد استفاده میکنند. این واقعیت نشان میدهد که ابزارهای کنترلی دستوری به تنهایی قادر به حل بحران پیچیده بازار مسکن نیستند. بلکه این سیاستها ممکن است با کاهش انگیزه مالکان برای عرضه واحدهای اجارهای، مشکل کمبود عرضه را حتی بیش از پیش تشدید کنند.
