هیچگونه پوشیدگی در وجه هنری امام شهید نبود؛ زیرا تسلط بینظیر ایشان بر مباحث هنری برای همه واضح میشد.اواخر سال ۹۶، ما بهصورت جمع محدود ۱۵ نفرهای از هنرمندان تجسمی کشور به حضور ایشان دعوت شدیم.
من پیش از آن تجربه حضور در چنین جلساتی را با یک مدیر عالیرتبه حکومتی داشتهام؛ در آن مواقع «هنرهای تجسمی» بهدلیل نو بودن و تنوعاش، همیشه برای مسئولان جذابیتی نداشت و یا صرفا توصیههای کلی میدادند یا حتی اشتباه میکردند.
اما در ابتدای این جلسه، ذهنیت من بهکل تغییر کرد. حضرت آقا شروع کردند به توصیف پوسترها و نقاشیهایی که در ذهنشان میبود و شاید چندین سال پیش اکران شده بودند چیزی که حتی برای ما نیز بهسختی قابل تداعی بود. از پوسترهای مربوط به مذاکرات، تا نقاشی و تصویرسازیهای مرتبط با شهید حججی و شهدای مدافع حرم و …؛ همه را با جزئیات دقیق شرح میدادند و از تولید آنها سوال می پرسیدند و پیگیری میکردند.
این حافظهٔ تصویری برای من تجربهای بسیار عجیب و غیرمنتظره بود و نشان میداد که ایشان نسبت به هنرهای تجسمی مطالعه و شناخت کافی دارند. حتی دربارهٔ واژهٔ «پوستر»، که ریشهٔ فارسی ندارد، از دوستان انتقاد کردند و واژهٔ جایگزین «اعلان» را نیز با اشکالاتی میدانستند؛ سپس پیشنهاد «لوح» را مطرح کردند.
جلسه بسیار خاطرهانگیزی بود و تنها جلسهای که هنرمندان افتخار داشتند با ایشان عکس یادگاری بگیرند.
