به گزارش اصفهان زیبا؛ نقطه آشنایی بنده با آیت‌الله شبیری به زمانی برمی‌گردد که در نوجوانی به قم مشرف شدیم و دنبال مراجع می‌گشتیم. تنها مرجعی که در غیروقت درسی در حرم مشاهده می‌کردیم، ایشان بود که با سرعت راه می‌رفت و به سؤال‌های طلاب جواب می‌داد. مرجعیت را ایشان اجتماعی پیش برد. این عالم وارسته، مرجع آزاداندیش و مستقلی بود.
زیر بلیت کسی نمی‌رفت. این امتیاز به ایشان وسعت تعاملات می‌داد؛ همچنین به جریان‌ها صفروصدی نگاه نمی‌کردند؛ لذا خیلی وقت‌ها واسطه بین جریان‌ها می‌شدند و کسانی که صفروصدی نگاه می‌کردند، ایشان را تحمل نمی‌کردند. آیت‌الله شبیری درباره شهید بهشتی می‌گویند که سرعت انتقال ایشان قابل‌مقایسه با ما نبود؛ یعنی ایشان حتی درباره خودشان هم با حریت اظهارنظر کرده‌اند.
آیت‌الله شبیری‌درخصوص شهادت حضرت معصومه(س) تاریخی را که به‌صورت رسمی بیان می‌شد، نادرست می‌دانستند و درزمینه شجاعت بیان داشتند و وظیفه علمی‌تاریخی خود را انجام می‌دادند.
این در حالی بود که ایشان بسیار ولایی بودند؛ اما در زمینه‌هایی که به یافت علمی مستقل خود رسیده بودند، ملاحظه جنبه تبلیغی خود را نمی‌کردند. آیت‌الله شبیریعملکرد علامه امینی و به‌خصوص کتاب بزرگ الغدیر را می‌ستایند؛ اما به برخی منبرهای ایشان نقد دارند؛ یعنی این نبوده که چون ایشان شاهکاری چون الغدیر را نگاشته، پس همه کارهایش درست باشد.
ایشان این تسلط را داشت که میان مکتوبات و شفاهیات علامه امینی تفاوت بگذارد. برخی می‌گویند اگر الغدیر را نقادی کنیم، وهابیت سوءاستفاده می‌کند؛ اما آقای شبیری به برخی عدم‌تناسب‌ها در جاهایی از این اثر هم اشاره می‌کند و این به معنای خدشه‌دارکردن اصل ماجرای غدیر نیست؛ بلکه به معنای مستقل‌بودن و آزاداندیشی آیت‌الله زنجانی است.
