اوکه مخالف را دشمن نمی‌داشت

 امروز جامعه سیاسی و فرهنگی ما بیش از هر زمان دیگری به طالقانی‌ها نیاز دارد تا سقفی باشند برای همه جریان‌ها و طیف‌هایی که با وجود اختلافات سلیقه‌ای و فکری، خدمت به مردم و انسان گوشت و پوست و خون‌دار را اولویت خود قرار دادند. طالقانی برای همه ما فرصتی است تا برای انسان به صرف انسان‌بودن احترام قائل باشیم، حتی اگر مخالف ماست. طالقانی نماد «زنده باد مخالف من» بود. او هیچ مخالفی را به صرف مخالفتش با اندیشه و راه و منش خود طرد یا دفع نکرد و همواره زمینه و بستر لازم را برای شنیدن تمامی صداهای مخالف، گشوده نگه داشت و به آن‌ها احترام گذاشت. طالقانی به اعتبار همه عمر زیسته‌اش که قریب ۸۰ سال بود، الگوی احترام به مخالف خود بود. آن زمان که در اوج قدرت و جلال بود، چنان رفتار کرد که زبان هیچ مخالفی در برابرش به لکنت نیفتاد و در برابر آنچه حق بود، با فروتنی و تواضع رفتار کرد. زمانی که از میان مردم رفت، همه آمده بودند برای بدرقه‌اش؛ دوست و دشمن، مخالف و موافق و شاید مخالفی نبود که به احترامش نایستاده باشد.