به گزارش اصفهان زیبا؛ در سال ۱۹۸۵، دانشمندان بریتانیایی در جنوبگان سوراخی بزرگ در لایه اوزون کشف کردند. این کشف، نگرانیهای جهانی درباره تأثیرات مخرب پرتوهای فرابنفش بر سلامت انسان، حیوانات و گیاهان را برانگیخت.
لایه اوزون مانند یک فیلتر طبیعی عمل میکند و از ما در برابر سرطان پوست، آبمروارید و آسیب به DNA محافظت میکند.
علت اصلی این آسیب، گازهای کلروفلوئوروکربن (CFCs) بود که در یخچالها، اسپریها و سیستمهای خنککننده استفاده میشد.
این گازها با آزادسازی کلر و برم، مولکولهای اوزون را از بین میبرند.
در پاسخ، پروتکل مونترال در سال ۱۹۸۷ تصویب شد تا تولید این مواد ممنوع شود. این پیمان یکی از موفقترین توافقهای زیستمحیطی تاریخ است و مانع از گسترش بیشتر آسیب شد.
اگرچه ترمیم لایه اوزون آغاز شده، اما روند آن بسیار کند است و احتمالاً تا دهه ۲۰۷۰ ادامه دارد. برخی دانشمندان نگراناند که تغییرات اقلیمی نیز بر روند ترمیم تأثیر منفی بگذارد. همچنین، با وجود موفقیت در حفاظت از اوزون، در زمینه مقابله با تغییرات اقلیمی و بحرانهای دیگر، اقدامات جهانی کافی نبوده است.
