هنر مفهومی یا «کانسپچوال آرت»، هنری است که در آن ایده جایگاه نخست را دارد. به عبارتی، هنر مفهومی، بیش از آنکه تکیه بر حسبرانگیزی و زیباییشناسی کلاسیک داشته باشد، ابزاری است برای انتقال مفاهیم عقلانی، فلسفی و حتی اجتماعی. این هنر بیش از چشم، ذهن مخاطب را درگیر میکند و به جای تکیه بر زیبایی بصری، حامل پیام، نقد یا اندیشهای است.
در حاشیه جنوب شرقی اصفهان، جایی که تاریخ با هر وزش باد نفس میکشد، آرامگاهی خاموش، اما پرشور آرمیده است.
با وجود اینکه نقاشان محلی هرگز سفری به اروپا نداشتند و با سبکهای هنری غربی نیز آشنا نبودند …
در مجموعه «خودسوزی چنارها»، سمیرا مسافری با بهرهگیری از درخت چنار بهعنوان نماد، سفری درونی را به تصویر میکشد …
بیشتر هنردوستان، نقاشی اصفهان را از دوره صفوی میشناسند و با نگارگریهای استاد رضا عباسی به یاد آن میافتند.
در یکی از کوچهپسکوچههای محله تاریخی مسجد جامع اصفهان، جاییکه معماری سلجوقی هنوز در خشتها و دیوارها جریان دارد، در اردیبهشتماه ۱۳۱۵ کودکی به دنیا آمد که بعدها صدای فلز را شنید و با آن سخن گفت.
طبیعت همواره یکی از بزرگترین سرچشمههای الهام برای هنرمندان بوده است.
در قلب فلات ایران، شهری باشکوه از تاریخ و هنر ایستاده است؛ اصفهان، نگین نیمهجان جهان، که نهتنها در گنبدهای فیروزهای و پلهای سربهفلککشیدهاش، بلکه در سینما و خاطرههای هنریاش نیز نفس میکشد.
حالا که چهارمین دوره جشنواره بینالمللی پوپک به پایان رسیده، کودکان و نوجوانان از گوشهوکنار ایران و کشورهای مختلف، با نقاشیهای رنگارنگ، تصویرهای مختلفی از شهرهایشان را ترسیم و در این رقابت هنری شرکت کردهاند.
استاد حبیبالله فضائلی، خوشنویس نامدار و عارف والای ایرانی، با قلم و خطی خوش، پیوندی سترگ و ماندگار میان هنر و حکمت خلق کرد. در آثار او، هر حرف، خود سطری است سوی راه و مسیر حقیقت.
تندیسهای آهنی حسین مدنیبروجنی در هتل عباسی اصفهان، نمایشی از ضایعات فراموششده فلزاتی است که به آثاری زنده بدل شدهاند، آثاری که روایتگر حیات، مقاومت و زیبایی هستند و پیامآور این نکتهاند که هنر از دلِ فراموشی، زندگی میآفریند.
نمایش «مردی مقابل رژه» به کارگردانی محسن رهنما، روایتگر مقاومت عباس بهشتیان در دهه ۳۰ شمسی است که برای حفظ میراث تاریخی اصفهان در برابر تانکها و توپهای ارتش ایستاد.