نمایشنامه «در انتظار گودو» نوشته ساموئل بکت، یکی از ستونهای تئاتر ابزورد است؛ متنی که بارها در سراسر جهان بازخوانی شده و هنوز در مواجهه با زندگی امروز، تازه و زنده به نظر میرسد.
انتخاب نماینده هر کشور برای حضور در شاخه بهترین فیلم بینالملل اسکار فقط یک تصمیم سینمایی، نیست. آکادمی علوم و هنرهای سینما در آییننامه خود به صراحت توضیح میدهد که هر کشور صرفا حق معرفی یک فیلم را دارد.
با اینکه در ماههای پیشرو، دو جشنواره مهم سینمایی، یعنی «جشنواره فیلم کودک ونوجوان» و «جشنواره فیلم کوتاه تهران» قرار است برگزار شود، اما مهمترین خبر حوزه سینما در هفتههای اخیر، انتخاب نماینده ایران برای حضور در جشن اسکار بود.
نمایش کارآگاهیجنایی «بازگشت شرلوک هولمز (نشانه انتقام)» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی بهزاد سیفی در حوزه هنری اصفهان به اجرا درآمد. سیفی تاکنون در ژانرهای جنایی و ماجراجویی آثار مختلفی اجرا کرده است.
نمایشگاه «نامه سفر» تلاشی است برای پیوند زدن تجربه سفر، روایت عاشقانه و مواجهه با میراث فرهنگی جهان. در این چیدمانها، هر زوج، سفری خیالی به موزههای بزرگ دنیا را بازگو میکنند؛ سفری که در قالب نامهای عاشقانه روایت میشود.
میدانیم که ساختن یک فیلم مستند از فیلم داستانی، چندین برابر کمهزینهتر است و از آنجا که در پروژههای سفارشی، ارزشهنری در اولویتدوم قرار میگیرد خیلی هم عجیب نیست شاهد مستندهایی باشیم که ارزشی برای وقت و شعورمان قائل نیستند. ولی خب در این بین، ماجرای «آیتالله» کمی فرق میکند.
سریال «عملیات مهندسی» به کارگردانی سروش محمدزاده، نمایشی تاریخی و امنیتی است که یکی از حساسترین و پرتنشترین دوران دهه ۶۰ در ایران را به تصویر میکشد.
نمایش «کاتاتونیا» به کارگردانی خسرو صفوی، اقتباسی خلاقانه و جسورانه از تراژدی «مکبث» شکسپیر است که با تمرکز بر تجربه روانی و حسی مخاطب، جهانی کلاسیک را به زبان نو و فرمیک بازآفرینی میکند.
سینمای کمدی ایران از محبوبترین و پرفروشترین ژانرها در میان مخاطبان است که موفق شده با خلق لحظات شاد و مفرح، نقش مهمی در سرگرمی مردم ایفا کند.
فیلم «پلی بر رودخانه خشک» که این روزها در سینماهای «هنر و تجربه» کشور ازجمله شهر اصفهان به نمایش درمیآید، با پلزدن بین دو خانواده رنجور به جهان چندلایه زخمهای آدمی و جراحتهای آشکار و نهان شهری قدم میگذارد که حالا دیگر پلهایش برای رودخانهای خشک است.
روحالله توکلی، مستندساز جوان اصفهانی، به واسطه اینکه پدرش عکاس بود با ترکیببندی، قاببندی، نور و تصویر آشنا شد و همین مقدمهای شد برای او که در رشته گرافیک تحصیل کند و سپس در دانشگاه عکاسی خبری بخواند و مسیر خود را تا مستندسازی ادامه دهد.
بیاغراق میتوان گفت کمتر کسی است که آثار استاد فرشچیان را دیده باشد و با محو شدن در رنگ و طرح و نقوش آن، پا به دنیای خیال او نگذاشته باشد؛ هنرمندی که با شاهکارهایش در قلب مردم جا باز کرد.