60 فوتی قطعی و مشکوک؛ ردپایی از کرونای دلتا در اصفهان که از آغاز پیک پنجم تاکنون بیسابقه بوده است؛ هرچند تا پیشازاین و با افزایش روند صعودی تعداد مـبـتـلایــان به کووید19 گـمـانـهزنــیهـــا درخصوص بالا رفتن آمار مرگومیر در این استان نیز افزایش یافته بود. حالا و در شرایطی که آمار بستریها به بیش از سه هزار و هفتصد نفر رسیده و بیمارستانها از بیمارهای کرونایی اشباع شدهاند، تعداد فوتیهای ناشی از ویروس کرونا هم در روز گذشته رکورد زد و به 60 نفر (قطعی و مشکوک) رسید؛ موضوعی که کارکنان آرامستان باغ رضوان نیز بر آن صحه میگذارند و از شلوغی و ازدحام این گورستان در روزهای آخر تابستان سخن میگویند. کامران منتظری، رئیس سازمان نظامپزشکی اصـفـهـان در گـفـتوگـو با «اصفهانزیبا» در رابطه با چرایی افزایش ناگهانی مرگومیر ناشی از کرونا در استان اصفهان سخن میگوید.
بیماری کرونا از طرفی سخت و نفسگیر است، از طرف دیگر پس از بهبودی آن، بسیاری دچار اختلالاتی میشوند که نیاز به مدیریت برای بهبودی کامل دارد. به همین منظور تصمیم گرفتیم نظر هاجر منصوری، مسئول واحد آموزش و ارتقای سلامت مرکز بهداشت شماره یک اصفهان را جویا شویم. پس ما را با نظرات او دنبال کنید.
خانواده کبوترها در ایران شامل 10 گونه از کبوترها و قمریها بوده که از بین آنها قبلا «قمری خانگی» را معرفی کردهایم. این بار بهاختصار به توضیح درباره بزرگترین عضو این خانواده، یعنی «کبوتر جنگلی (Common Wood Pigeon)» میپردازیم. این کبوتر بزرگجثه با طول حدود 41 سانتیمتر با منقار نارنجی و لکه سفیدی که در هر طرف گردن دارد، بهراحتی از سایر اعضای خانوادهاش متمایز میشود.
خیلی پیشتر از امسال و سال گذشته هشدارهای بیآبی به گوش رسیده بود. گویا سالهای بیباران متمادی سبب شده تا یادمان برود محصول این دشت خشک، تهدید حیات همگان است. خشکسالی تهدیدی برای حیات همگان است؛ اما از آن جدیتر تهدیدی برای حیاتوحش محسوب میشود. همان زمان که کارشناسان هشدار بیآبی را از جنبههای انسانی سر میدادند، دوستداران محیطزیسـت اصفهان دلآشوب آهوان و قوچهای گرسنه بودند که زیر این آسمان بخیل و روی این زمین داغ، چگونه زنده خواهند ماند. خبرهای تأســـفبـــار از تــلـفـــات گـــاومیــشهـــای آتشخورده خوزستان گویی نمک بر زخم آنان بود و تلنگری برای اتحاد اصفهانیها در حمایت از حیاتوحش.
در 25کیلومتری جاده اصفهانورزنه، شانهبهشانه رودخانه خشک و جانداده، در انتهای یک مسیر خاکی باریک که به خانههای روستا میرسد، مردمانی در عطشِ بیآبی روزگار میگذرانند. تابستانها جهنم آنهاست؛ آنها یعنی زنان و مردان روستا و روستا یعنی دوهزار و 200 نفر انسان که در خانههای کوچک و ساده در کوچههایی خاکی و بههمتنیده، زیر سقفهای کوتاه زندگی میکنند و در این فصل سال به بیآبی یا دبه به دست گرفتن و کوچهبهکوچه به دنبالِ آب گشتن عادت کردهاند. «پیلهوران» از توابع دهستان «براآن» است و تنها چند کیلومتر با شهر «زیار» فاصله دارد. هوا داغ است و آفتاب، سخت میسوزاند.
برخی کودکان معصوم اصفهانی عصر کرونا، و حالا ده بیمارِ بیمارستان امام خمینی تهران که قارچهای سیاهی بر چشم و گونههایشان روییده، قربانی وعدههای غیرواقعی تولید و تأمین واکسن، تزریق دزهای بالای کورتون و نایابی داروی آمفوتریسین B شده و از دست میروند! اما جایی برای وحشت نیست؛ زیرا مسئولان توجهی نمیکنند و ما نیز، ترسمان از مرگ ریخته که پروتکلها را رعایت نمیکنیم! متخصص عفونی، فلوشیپ عفونت در نقص ایمنی و پیوند بیمارستان مسیح دانشوری که عضو هیئتعلمی دانشگاه شهید بهشتی نیز هست، در گفتوگو با اصفهانزیبا میگوید: «از ابتدای شیوع کرونا تاکنون با این موارد روبهرو بودهایم؛ اما خوشبختانه قارچ سیاه انتقال فردبهفرد ندارد و از آلودگیهای محیطی وارد بدن فرد میشود.»
چند باری با مادربزرگم خدمت حاجآقا کمال رسیده بودم. در همان اتاق شیشهای در کتابخانه امیرالمؤمنین (ع). مادربزرگم برای پرسیدن سؤالات شرعی آمده بود. محاسبه خمس و حساب و کتاب وجوهات شرعی در رأس تمام پرسشها بود. گاهی میشد که دیده بودم مادربزرگم سؤال شرعی را میپرسد و هنگامی که جواب را میشنود شدیدا در هم میشکند و بعد از آن به چه کنم چه کنم می افتد.
حضرت آیتالله فقیه ایمانی در سال 1361 قصد میکنند که بیمارستانی با تمرکز بر بیماران سوختگی بسازند. قبل از آن در بیمارستان شهید چمران اصفهان تنها یک بخش سوختگی داشتیم و به دلایلی که این بخش در آن زمان از کیفیت مناسبی برخوردار نبود جمعبندی ایشان آن بود که این بیمارستان مجزا را بسازند.
شهر اصفهان یکی از کانونهای مبارزه علیه رژیم پهلوی بوده است. در آن زمان زعیم حوزه علمیه اصفهان آیتالله سید حسین خادمی بوده و جمعی از علمای دیگر در راستای اهداف نهضت با ایشان هماهنگ بودهاند. یکی از این شخصیتها که علاوه بر داشتن جایگاه حوزوی، در میان مردم هم اعتبار ویژه داشته، مرحوم سیدکمال فقیهایمانی بوده است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و بعد از تنظیم و انتشار اسناد ساواک مشخص شد که ایشان تحت نظر دستگاه های امنیتی بودند. اوج فعالیتهای انقلابی آیتالله فقیه ایمانی به دوران تحصن در منزل آیتالله خادمی برمیگردد، جایی که دستگاه حاکم مجبور میشود چندین تن از شخصیتهای مؤثر انقلابی را دستگیر کند.
حوزه علمیه دارالحکمه باقرالعلوم واقع در خیابان احمدآباد حوزهای است که با تولیت و تحت حمایت مرحوم آیتالله سیدکمال فقیهایمانی در سال 1368 تأسیس شد. آقایان مستأجران، مجلسی و کاظمی از طلاب این مدرسه در سالهای دور بودند. حجتالاسلام مهدی مستأجران 51ساله پس از بازگشت از جنگ در همان سال تأسیس به دارالحکمه ملحق شده است. حجتالاسلام مجتبی کاظمی 41ساله در سال 1376 پس از دیپلم به دارالحکمه پیوسته است. مجتبی مجلسی 42ساله هم از طلبههای ممتاز این حوزه بوده که البته اکنون طراحیهای گرافیکی او مشهور است. این سه هم مدرسی دور هم جمع شدند تا با یکدیگر در مورد دارالحکمه، حال و هوای آن روزهایش، خدماتش و نقش حاجآقا کمال فقیه ایمانی در این باره صحبت کنند.
هیئت رزمندگان اسلام سال 1364 تأسیس شد. از جبههها که به شهر میآمدیم در محلههای شهدا به دعوت خانوادههای شهدای لشکر جلسه میگذاشتیم و به نوعی جذب نیرو هم بود. این روش توسط رزمندههای گردان یازهرای لشکر امام حسین پیگیری میشد. رفتن از این محل به آن محل دشواریهایی داشت. بعد از آنکه جنگ تمام شد خدمت حاجآقا کمال فقیهایمانی رفتیم. در جلسهای که با ایشان داشتیم، ماجرای هیئت رزمندگان اسلام را برایشان توضیح دادیم و از حاجآقا خواستیم که بهعنوان یکی از علمای مطرح اصفهان قبول کنند که پشتیبان معنوی هیئت ما باشند. ایشان خیلی با آغوش باز پذیرفتند.