حواشی حاشیه‌ها

شاید شما نیز تا به حال درگیر با مباحث حاشیه‌‌ای شده باشید. به طور معمول وقــتی که مــوضــوعی، بسیارمهم و حساسیت‌برانگیز باشد یا از اهمیت کمی ‌برخوردار باشد، حواشی پیرامون آن موضوع شکل می‌گیرند. به نظر می‌رسد توجه به حواشی درباره  یک موضوع، بیش از خود موضوع اصلی، ظرفیت ایجاد بحث و بررسی دارند، اما مهم‌تر از همه این است که برای برخی از افراد، توجه‌کردن و سخن‌گفتن در خصوص حواشی موضوعات از جذابیت و ضرورت بیشتری برخوردار است. همچنین عامل فرهنگ یک جامعه نیز می‌تواند در این میان نقش بارزی ایفا کند. بنابراین اگر بخواهیم به دسته‌بندی عوامل تولید و حاشیه و ترویج آن بپردازیم، می‌توانیم سه عامل اساسی را بدون توجه به شدت تأثیر آن‌ها مورد اشاره قرار دهیم.

شادپلاس؛ شاید از «شنبه»!

اماواگرهای آموزش مجازی حالا و در شرایطی که بیش از یک ماه از آغاز سال تحصیلی می‌گذرد، همچنان ادامه دارد و معلمان و دانش‌آموزان را با چالش‌های زیادی روبه‌رو کرده و باعث سرگردانی آن‌ها شده است. به نظر می‌رسد وعده‌ووعیدها در رابطه با رفع اشکالات سامانه «شاد» نیز تاکنون راه به‌جایی نبرده و نمی‌تواند پاسخ‌‌گوی نیازهای گروه‌های آموزشی باشد؛ درحالی‌که مهدی شرفی، سرپرست مرکز برنامه‌ریزی و فناوری اطلاعات وزارت آموزش‌وپرورش، دو سه ماه مانده به آغاز سال تحصیلی درباره مشکلات پیش‌آمده برای دانش‌آموزان و معلمان در اپلیکیشن «شاد» در گفت‌وگو با رسانه‌ها از رفع اشکال‌ها و ایرادهای این اپلیکیشن آموزشی خبر داده بود:

خلوت‌تر شده، ولی نه زیاد!

با وخیم اعلام شدن اوضاع کرونایی شهر اصفهان در پنج‌شنبه گذشته و درخواست اعمال محدودیت‌های دوباره برای مشاغل پرخطر و لغو طرح زوج و فرد تا پایان آبان برای استفاده مردم از وسایل نقلیه شخصی، شاهد آن بودیم که برای کنترل اوضاع، نوعی تعطیلی یک‌هفته‌ای بر شهر حاکم شد تا از سویی رفت‌وآمدها ایمن شود و از سوی دیگر از تجمعات غیرضروری اجتناب به عمل آید. این مسئله اما در عمل با شروع محدودیت‌ها از اواخر هفته گذشته آن‌گونه که باید، قابل‌رؤیت نبوده است. ازاین‌رو، خبرنگار اصفهان زیبا در گزارشی میدانی به طول هشت ساعت در روز یکشنبه به بررسی نسبی آماری و توصیفی استفاده مردم اصفهان از خطوط حمل‌ونقل شهری شامل اتوبوس‌ها، تاکسی‌ها و مترو پرداخته است.

بابا لنگ‌دراز

گاهی در فصول پاییز و زمستان و در حاشیه زاینده‌رود خصوصا فاصله بین پل خواجو تا سی‌وسه‌پل، پرندگانی سفید و سیاه را در بخش‌های کم‌عمق رودخانه مشاهده می‌کنید که به دلیل پاهای بلند و قرمزشان، «چوب پا» نام دارند.

آینده تاریک حیات‌وحش ایران با سگ‌های ولگرد

متأسفانه یکی از بدترین پدیده‌های دهه‌های اخیر و توسعه زندگی شهرنشینی، مشکل سگ‌های ولگرد است؛ سگ‌هایی که در خیابان‌ها و جاده‌ها رهاشده و زندگی سختی دارند. مشکل این سگ‌ها بسیار گسترده است که درخصوص آن بسیار کم کار کردیم و رفع این مشکل نیازمند دیدی چندجانبه است. از دیدگاه زیست‌محیطی، این سگ‌ها می‌توانند به طبیعت صدمات بسیار زیاد و بعضا جبران‌ناپذیری بزنند. سگ‌های ولگرد در زمان گرسنگی به سمت حیوانات بسیاری حمله برده و آن‌ها را از بین می‌برند. ما گونه‌هایی با نام گونه‌های مهاجم داریم. این گونه‌ها اصولا به دو طریق در دنیا به وجود می‌آیند. گونه‌هایی که در یک منطقه از قبل زیست می‌کردند و به دلیل شرایطی که انسان به وجود می‌آورد تبدیل به گونه مهاجم می‌شوند یا گونه‌هایی که در یک نقطه زیستگاهی از قبل نبودند و توسط انسان یا شرایط طبیعی به یک نقطه دیگر برده می‌شوند.

پایان انتظار خانواده شهید ارمنی

درد و درمان گردنی

یکی از دردهای شایع بین مردم، درد گردن است، دردی که امروزه به خاطر پشت میزنشینی گریبان‌گیر بسیاری از افراد شده است. در این زمینه دکتر حسینی، فوق‌تخصص درد، نظراتی دارد که به آن‌ها اشاره می‌کنیم.

کتمان کرونا از ترس بیکاری!

ترس از اخراج و کتمان بیماری کووید19؛ این گزاره‌ای است که به‌تازگی رسانه‌ها از آن سخن گفته‌اند و مدعی شده‌اند برخی از کارگران مبتلا به ویروس کرونا به دلیل ترس و واهمه از اخراج و از دست دادن شغلشان، بیماری خود را پنهان می‌کنند و با همان وضعیت در محل کار حضور می‌یابند؛ کارگرانی که خیلی‌هایشان به دلیل عدم توانایی اقتصادی توان خودمراقبتی و تهیه اقلام بهداشتی ندارند و شاید دغدغه نان باعث می‌شود که قید بسیاری از مسائل دیگر را بزنند و هر طور که شده با چنگ و دندان شغلشان را حفظ کنند؛ حتی اگر این موضوع جان خود یا سایر همکارانشان را به خطر بیندازد.

کمپین جهانی برای نجات مطبوعات چاپی

ائتلافی متشکل از اتحادیه‌های جهانی، به نمایندگی از حدود ۲۱ میلیون کارگر در سراسر جهان، در پی بحران همه‌گیری بیماری کرونا، کمپین «بسته نجات و بقا برای صنعت رسانه‌های چاپی» را راه‌اندازی کرده است. به گزارش «IFJ»، فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران به همراه اتحادیه جهانی (UNI) از دولت‌ها می‌خواهند تا با کسب مالیات از شرکت‌های بزرگ اینترنتی از رسانه‌های چاپی حمایت کنند. آنتونی بلانگر، دبیرکل فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران (IFJ) بر ضرورت واکنش فوری دولت‌ها در این زمینه به‌عنوان بخشی از کالای عمومی و ستون اساسی دمکراسی تأکید کرد. فعالان این کارزار تلاش می‌کنند تا دولت‌ها را به اخذ مالیات خدمات دیجیتال از غول‌های فناوری مانند آمازون، گوگل، فیس‌بوک و همچنین تصویب بسته‌های نجات اضطراری برای صنعت رسانه‌های چاپی متقاعد کنند.

عزای عمومی در فضای عمومی!

گویا جان بهای خود را در اصفهان از دست داده است که برخی همشهریان ما این‌چنین در کارناوالی از تمسخر حقایقِ وحشیانه کووید 19 که روزبه‌روز نمایان‌تر می‌شود، با زیر پا گذاشتن پروتکل‌ها به وضع موجود واکنش نشان می‌دهند! آن‌ها گمان برده‌اند مرگ مال همسایه است، در حالی که ساعت‌به‌ساعت اخبار ناگواری از مرگ بر اثر ابتلا به کرونا در استان منتشر می‌شود، به‌طوری‌که از اواخر خرداد تعداد بیماران بستری افزایش پیدا کرده و در شهریور ماه بیش از 7330 بیمار در بیمارستان‌ها بستری شده و مچ پای کادر درمان از ایستادگی ورم کرده است.

تنهایی کرونایی

با رشد جمعیت و تغییر سبک زندگی در ایران، سالمندان کمتر مورد تفقد قرارگرفتند تا آنجا که تصمیم گرفته شد برای یادآوری ارزش آن‌ها به پیشنهاد سازمان بهزیستی کشور و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، ۱۰ مهرماه به‌عنوان روز جهانی سالمندان در تقویم رسمی کشور به ثبت برسد! با‌وجوداین، عده‌ای به مراکز مراقبتی کوچانده شدند، عده‌ای در کنج خانه‌ها با خود تنها ماندند و عده دیگر در میان جمع، تنها مانده شدند؛ موضوعی که در هفته تکریم سالمندان سوژه گفت‌وگوی اصفهان زیبا با دکتر رضا اسحاقی، متخصص پزشکی اجتماعی و فلوشیپ طب سالمندان قرار گرفت. به گفته او  «خودِ تنهایی بین یک‌دوم تا یک‌سوم سالمندان را در مراکز نگهداری و در خانه‌ها آزار می‌دهد. بااین‌حال، حسِ تنهایی تقریبا دوبرابر این آمار است.» 

ناشنوایان اصفهانی شنیده نمی‌شوند

دردسرهای امیرحسین، پسر 15ساله از زمانی که سروکله کرونا پیدا شده، روزبه‌روز بیشتر و بیشتر می‌شود و مشکلاتش چند برابر. او که تا پیش‌ازاین سعی کرده بود کارهای شخصی و فعالیت‌های روزانه‌اش را با استفاده از زبان اشاره خودش و به‌تنهایی انجام دهد، حالا با مشکل روبه‌رو شده است: «در مکان‌های عمومی چون ماسک به صورت دارم، نمی‌توانم منظورم را به خوبی به دیگران بفهمانم؛ برای مثال، چند روز پیش در اتوبوس می‌خواستم از کسانی که کنارم حضور داشتند آدرس بپرسم و بدانم که در چه ایستگاهی باید پیاده شوم. آن روز اتفاقا کاغذ و قلم و گوشی همراه هم دنبال نبود و مجبور بودم با ایماواشاره دیگران را متوجه منظورم کنم و ماسکم را پایین بدهم.»