در تاریخ شهرداری اصفهان، دهه 60 دههای پر از تلاش و فعالیت به حساب میآید. بسیاری از کارهای اساسی و ماندگار در شهر اصفهان مثل توسعه بوستانهای حریم زایندهرود یا ایجاد پارک صفه، انتقال گورستان شهر به باغرضوان و ساخت باغ غدیر در این دهه اتفاق افتاد.
اولینبرنامه جامع شهر اصفهان بعد از انقلاب در سال 67 ابلاغ و سپس در دهه 70، بر اساس آن، اولینطرح تفصیلی برای اصفهان تدوین و ابلاغ شد …
وجود فضاهای سبز شهری چه به شکل باغهای شخصی و چه بهعنوان تفرجگاههای عمومی از دوران کهن به اشکال مختلف جایی ویژه در تاریخ توسعه شهرها داشته است.
در گفتوگویی که قبلا با آقای هوشنگ پوریای ولی داشتیم، او برای ما یادآور شد که در دهه 50 چه تحولاتی در شهر و شهرداری اصفهان اتفاق افتاد.
جشنواره بینالمللی پژوهش و خلاقیت در مدیریت شهری، امسال نیز همچون سالهای گذشته در کشور برگزار شد.
پیام نیلی پور/ ایجاد مدرسه و پدیده آموزش سابقهای کهن در کشور ایران داشته است؛ از دانشگاه جندیشاپور در دوران پیش از اسلام گرفته تا مدارس علمیه و مدارس نوین که هر یک به نحوی پرچمدار این مهم در کشور ما بودهاند.
در دهه50 با تدوین و اجرای «برنامه جامع شهر اصفهان» شهرداری بیشازپیش در مرکز تحولات شهری قرار گرفت.
قبل از انقلاب و در نتیجه اصلاحات ارضی و رشد صنعتیشدن اصفهان، شهرکهای خانه اصفهان و ملکشهر و شهرهای شاهینشهر و فولادشهر برای اسکان جمعیت مازاد مهاجر ایجاد شدند و بعد از انقلاب نیز دو شهر مجلسی و بهارستان به وجود آمدند؛ اما سؤال اصلی این است که احداث شهرهای جدید در ایران چقدر موفق بوده و چه تأثیری بر کلانشهر اصفهان بهعنوان شهر مادر داشته است؟
در دهه پنجاه مدیران شهری اصفهان بر اساس طرح جامع ارگانیک، تصمیم گرفتند شمال شهر را به شهرکسازی و اسکان سرریز جمعیت اختصاص دهند.
در دهه 40 کشور شرایط ویژهای را تجربه کرد. در این دهه در شهر اصفهان هم تغییرات کم نبود.
نسل بشر بهعنوان یکی از اجتماعیترین نوع گونهها در جهان حاضر شاخته میشود. گذر از دوران ابتدایی و بدوی و انتخاب سبک زندگی یکجانشینی توسط انسان، سبب شد نیاز به برقراری تماس با اجتماعات دورتر به دلایل تجاری، سیاسی و شخصی بیشتر احساس شود و در نتیجه باعث بهوجود آمدن راههای ارتباطی گوناگون در طول تاریخ شد.
از زمان تأسیس بلدیه، شهرهای مهم ایران پای در جاده مدرنشدن گذاشتند و بسیاری از ظواهر مدرنیته در آنها متجلی شد. علاوه بر اینکه اداره شهر به شکل سنتی کدخدامحوری، منسوخ شد و مدیریت به شکل متمرکز جای آن را گرفت، بسیاری از کارهایی نیز که قبلا متولی مشخصی برای آن وجود نداشت، در حیطه اختیارات شهرداری قرار گرفت.