کتاب «حکمت و حدید» زندگینامه معلم اخلاق و مفسر نهجالبلاغه مرحوم استاد محمد فولادگر است که به وسیله محمود فروزبخش نوشتهشده و در سال 1398 توسط انتشارات آرما در 198 صفحه منتشر شده است. «حکمت و حدید» عنوان کوتاه و گویایی است که شخصیت استاد فولادگر را بیان میکند. شخصیتی که بخشی از زندگانی خود را صرف فلزات و تراشکاری کرد و بخش عمده دیگر را به عالم حکمت و معرفت اختصاص داد و در زمینه قرآن و نهجالبلاغه، آثار فراوانی از خود بهجای گذاشت. این آثار به دو بخش کتابها و شاگردان تقسیم میشود و از همه مهمتر متون مربوط به نهجالبلاغه است که بهعنوان یک درس و منبع فهم دین به جامعه معرفی شد.
اروپاییها در ایران به دنبال ترویج آیین مسیحیت بودند؛ مسیحیتـــــی که فرسنگها با آن مسیحیت حقیقی حضرت عیسی مسیح(ع) فاصله داشت. مسیحیتی که قرار بود ابزار سلطه باشد. اروپاییها این کار را تنها در ایران دنبال نمیکردند. این پروژهای بود که در آفریقا و سایر مستعمرات آنها هم دنبال میشد. به تعبیر آن آفریقایی که گفته بود: «هنگامیکه مبلغان مسیحی به کشور ما آمدند ما کتاب نداشتیم؛ زمین هم نداشتیم. اما حال کتاب داریم و هنوز هم زمین نداریم.»
آوردن نهجالبلاغه به زندگی روزمره یا نگاه کاربردی و مبتنی بر سبک زندگی و تبیین آن به زبان ساده و روان، رویکردی است که مرحوم فولادگر به نهجالبلاغه داشت. بعد از انقلاب، این نگاه به نهجالبلاغه رواج یافت و در چند سال اخیر آیتاللهالعظمی مکارم شیرازی نیز در مجموعه چند جلدی پیام امام، نهجالبلاغه را به زبان ساده و جذاب شرح داده است؛ ولی مرحوم فولادگر از قبل قائل به چنین رویکردی بود؛ چون عمر بابرکتی داشت و نزدیک ۸۰ سال با نهجالبلاغه مأنوس بود. علاوه بر این، ایشان چند جلد کتاب در قالب بحثهای موضوعی مربوط به نهجالبلاغه تألیف کرد و این کتاب را مورد بازپژوهی قرار داد.
مرحوم استاد محمد فولادگر در طول عمر پربرکت خود که نزدیک به یک قرن به طول انجامید، منشأ خدمات علمی و فرهنگی بسیار در سطح استان و کشور بود. این مرد در پرتو تربیت خانوادگی، از دوران کودکی و نوجوانی، همزمان با تحصیل در مکتبخانه و دبستان، امرارمعاش از طریق کسبوکار حلال را بهعنوان «سبک زندگی» برگزید و تا هنگامی که توان ایستادن داشت، به فعالیت فنی خویش در آهنگری، فلزکاری و فولادگری که شغل پدری و اجدادیاش بود، و بعدا تراشکاری و ماشینکاری ادامه داد.
خطر ترور و حذف فیزیکی برای چهرههای مهم سیاسی همیشه مطرح است و میزان اهمیت آن در طول زمان نهتنها کاهش نیافته، بلکه میزان ضریب امنیتی شخصیتها را افزایش نیز داده است. محمدرضا شاه نیز از این قاعده مستثنا نبود و دو بار مورد سوءقصد جدی قرار گرفت: اولینبار، در 1327 توسط ناصر فخرآرایی در دانشگاه تهران که منجر به سرکوب حزب توده، تبعید آیتالله کاشانی و افزایش قدرت شاه شد و دومینبار، در 21 فروردین 1344 توسط رضا شمسآبادی در کاخ مرمر که چندان تبعات سیاسیامنیتی خاصی بهدنبال نداشت.
استاد سید علی نکوئی زهرایی پیش از پیروزی انقلاب ازجمله مبارزان اصفهان بود و اکثر مواقع طرف مشورت مبارزان و علمای وقت این شهر و در تعامل و رفتوآمد با آنها بود. ایشان جدای از فعالیتهای سیاسی نقش مؤثری هم در زمینههای فرهنگی و آموزشی ایفا میکرد. اولین فرماندار اصفهان پس از انقلاب بعد از پایان جنگ تحمیلی و به دلیل نابسامانیهای ناشی از این موضوع که تعداد زیادی از هموطنان عزیز ما بهخصوص مهاجرین جنگ را تحتالشعاع قرار داده بود، در راستای خدمت به این قشر عزیز بهعنوان رئیس بنیاد مهاجرین جنگ تحمیلی در اصفهان منصوب شد.
سید علی نکوئی از پیشگامان مبارزه برای پیروزی انقلاب اسلامی و از چهرههای اصلاحطلب استان اصفهان که به عنوان یک چهره مبارز، انقلابی و آزادیخواه و متدین در بین مردم شهره بود، پس از تحمل یک دوره بیماری درگذشت. اصفهان زیبا در آخرین سالهــــای حیات این مبارز انقلابی، گفتوگویی با او انجام داده است که اینک بازنشر میشود. در پیــــــروزی انقلاب اسلامی ایران بسیاری از عناصر فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی هرکدام بهگونهای تأثیرگذار بودند؛ اما آنچه در این میان باعث رشد ارزشها و بازشدن دید ملت نسبت به واقعیات و اهداف اصلی انقلاب شده بود، فعالیتهای فرهنگی در جامعه بود که با داشتن تمامی مشکلات امنیتی سعی در نشر آثار مثبت تأثیرگذار در حوزه مبارزات انقلابی و در راستای اهداف انقلابی داشت.
مــرحــوم ســیــدعلــی نـکــوئی در اردیبهشت ۱۳۱۹ در محله بیدآباد مسجدسید اصفهان در یک خانواده مــذهــبــی بــه دنــیــا آمـــدنـــد. ایشان فعالیتهایی در مبارزه با رژیم گذشته و اقدامات سیاسی و فرهنگی داشتند و با تأسیس انتشارات قائم، نقش مهمی در نشر اعلامیههای انقلابی ایفا کردند و از ابتدای سال ۵۸ از وزارت کشور مأمور و بهعنوان اولین فرماندار انقلابی نجفآباد منصوب شدند . حدود سه سال فرمانداری نجفآباد، دو سال مشاور استاندار و رئیس بنیاد امور مهاجران جنگ تحمیلی و سپس مدتی فرماندار اصفهان و پس از آن نیز مسئولیت استانداری باختران (کرمانشاه) ازجمله سوابق اجرایی ایشان است؛ همچنین نزدیک به شش سال در کرمانشاه در دوران جنگ تحمیلی و بعد از آن حضور داشتند.
در پی مرگ سیدعلی نکویی زهرایی، علی باقری رئیس دفتر سیاسی حزب توسعه ملی و عضو شورای عالی سیاستگذاری اصلاحطلبان به بیان ویژگیهای اخلاقی این مرحوم پرداخت. این یادداشت گزیدهای از سخنانی است که باقری ضمن ابراز ناراحتی برای از دست دادن نکویی، بیان کرد.
مرد شریف و فروتن «سید علی نکویی» خاکیان را وداع گفت و به افلاکیان پیوست. خبر گرچه نامنتظَر نبود، اما همچنان جان آدمی را از اندوه و ناگواری میآکند و شرنگی تلخ در کام میریزد و اشک در دیده مینشاند. بزرگمردی از تبار پاکان و نیکان از میان ما رخت بربست که به زیور بسی فضائل انسانی و ملکات اخلاقی آراسته بود و جای خالیاش بهآسانی و ارزانی پر نخواهد شد.
سیدعلی نکویی زهرایی، رئیس شورای هماهنگی جبهه اصلاحات اصفهان و استاندار اسبق استانهای قزوین و کرمانشاه و چهارمحال بختیاری صبح امروز 16 فروردین 1400، بر اثر بیماری دار فانی را وداع گفت. نکویی زهرایی از فعالان سیاسی دوران پیش از انقلاب بود که مسئولیت اجرایی در دولتهای اصلاحات و سازندگی داشت. علاوهبر فعالیتهای اجرایی او در اخلاق هم زبانزد اطرافیان بود. در مورد زندگی وی و فعالیتهایش با محمدرضا بزمشاهی، عضو دفتر سیاسی سازمان عدالت و آزادی گفتوگو کردیم.
رئیس شورای هماهنگی جبهه اصلاحات اصفهان و استاندار اسبق استان های قزوین و کرمانشاه، بر اثر بیماری دار فانی را وداع گفت.