مرده آن است که نامش به “نکویی”
نبرنداین بار باید کلام “انا لله و انا الیه راجعون” را ناباورانه و در نهایت اندوه و ماتم برای استاد سیدعلی نکویی بر حافظه این سطور نوشت؛
در قسمت قبل خواندیم رقابتهای هشتمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی در حالی آغاز شد که پرونده هستهای ایران به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع داده شده بود و امکان صدور قطعنامه علیه ایران وجود داشت. از ۲۰۷ حوزه انتخابیه برای کسب ۲۹۰ کرسی هشتمین دوره انتخابات مجلس درمجموع از بین ۷۵۹۸ نفر نامزد شرکت در انتخابات، ۲۰۹۷ نفر رد صلاحیت و ۷۳درصد تأیید صلاحیت شدند.
روز جمعه کمیسیون مشترک برجام بدون حضور نماینده آمریکا جلسهای برگزار کرد و در این جلسه اعضا درباره نحوه بازگشت به توافق هستهای مشورت کردند. نتیجه مهم نشست، خبر برگزاری یک نشست دیگر در وین بود که قرار است در آن نماینده آمریکا نیز حضور داشته باشد؛ اتفاقی که بهمنزله برداشته شدن اولین قدم برای بازگشت آمریکا به برجام و لغو تــحــریــمهـــاســت. بــه گزارش رویــداد، کمیسیون مشترک برجام قرار است روز سهشنبه، ۱۷ فروردین با حضور نماینده همه کشورهای عضو برجام در سطح کارشناسی نشستی برگزار کند. مقامهای ایران گفتهاند خبری از مذاکرات مستقیم نیست و قرار است با حضور میانجیگران، گفتوگوهای غیرمستقیمی میان تهران و واشنگتن برگزار شود. در نشست روز سهشنبه «مقامهای ارشد آمریکایی» حضور خواهند داشت؛ ولی بر اساس گزارش روزنامه آمریکایی والاستریت ژورنال، میان نمایندگان ایران و آمریکا گفتوگوی مستقیم انجام نخواهد شد.
سیدعلی نکویی، رئیس شورای هماهنگی جبهه اصلاحات اصفهان و استاندار اسبق استانهای قزوین و کرمانشاه و چهارمحال بختیاری بر اثر بیماری دار فانی را وداع گفت.
16 ژانویه 2016(بهمن 94) بود که بیانیهای مشترک مابین ایران و چین و با حضور رئیسجمهور چین در تهران صادر شد؛ آنچه بر پایه مشارکتی استراتژیک و یک برنامه جامع راهبردی شکل گرفت؛ توافقی گسترده که از همان زمان تا به امروز ایران و چین را آماده یک همکاری 25ساله کرد و رسمی شدن آن اما پنج سال به طول انجامید. سرانجام در روز هفتم فروردین سال جاری توافقی که رهبر معظم انقلاب نیز در دیدار با «شی جین پینگ» آن را درست، حکمتآمیز و کاملا منطقی عنوان کرده بودند، در قالب یک سند جامع همکاری رونمایی شد و به امضای وزرای امور خارجه دو کشور در تهران رسید.
امضای سند همکاریهای جامع ایران و چین را میتوان مهمترین و البته پر حاشیهترین رویداد فروردین 1400 در ایران دانست. سندی که چند ماهی است بحثهای فراوانی پیرامون آن در محافل سیاسی و اقتصادی شکل گرفته است بالاخره در روز هفتم فروردین با حضور وانگ یی، وزیر امور خارجه چین و محمد جواد ظریف، وزیر امورخارجه ایران به امضای دو طرف رسید. از همان ساعتهای نخست انتشار خبر امضای این سند فضای مجازی و افکار عمومی نسبت به آن واکنشهای متفاوتی نشان دادند. عدهای امضای سند همکاری با چین را نوعی تسلط این کشور بر منابع کشورمان توصیف میکنند و در مقابل عدهای دیگر حضور چین در اقتصاد ایران را عامل رشد و توسعه اقتصادی میدانند.
در چند روز اخیر شاهد بحثها و جدلهای فراوانی پیرامون سند همکاری مشترک ایران و چین هستیم. برای به چالش کشیدن برنامه جامع همکاری 25 ساله میان ایران و چین ابتدا دوگانه «قرارداد» و «برنامه همکاری جامع» مطرح میشود که الزاماً دوگانه درستی نیست و قرارداد مقابل برنامه جامع قرار نمیگیرد و دو مفهوم کاملاً جداگانه هستند. دوگانه صحیح دوگانه توافق سیاسی و حقوقی است. قرارداد یک مفهوم کلی مثل دیگر مفاهیم در مورد قراردادهای بین المللی است. مثل معاهده و پیمان و… برنامه همکاری جامع قراتر از یک قرارداد تجاری است و بلند مدت است و تمام زمینههای اقتصادی، سیاسی و فرهنگی را شامل میشود و مفهوم عامتری نسبت به قرارداد دارد.
در ماههای منتهی به سیزدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بازار تحلیلگران و کارشناسان علم سیاست داغ است. آنهایی که از نحوه حضور جناحهای سیاسی در اولین رویداد قرن جدید و احتمال کاندیداتوری برخی از اشخاص مستقل یا وابسته به هر جناح میگویند. در این فضا اما گمانهزنیهایی هم در خصوص چگونگی حضور مردم در انتخابات خرداد ماه وجود دارد که با کارشناسیهای انجام شده، تلاش به منظور ایجاد فضایی مناسب در راستای جذب مردم به تشکلهای سیاسی پیشنهاد میشود. از طرفی کنشها و تحرکات سیاسی که اکثراً متأثر از انتخابات 1400 است، نشان از افزایش دغدغه بقای نهادهای سیاسی نسبت به دورههای گذشته دارد، به همین خاطر دو جناح در فرصت باقی مانده تا انتخابات در اندیشه احیای خود با استفاده از سازو کارهای جدید هستند.
رویدادها و تحولات مهم سال گذشته چنان در هم آمیخته بود که تاثیرگذاری آنها بر یکدیگر در صحنههای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بخصوص در حوزه بین الملل باعث شد جهان با همه عظمتش همچون دهکدهای کوچک به نظر آید و مهم نباشد هر موضوع و اتفاقی در کجای این جهان مطرح شده یا رخ داده است. آنچه کرونا با آمدنش در آستانه سال 2020 به آن رسمیت داد و زمین را به یک جامعه واحد تبدیل کرد. ویروسی که زندگی انسانها را برای مقطعی شبیه به هم کرد و تحولات مرتبط با آن را به همه کشورها کشاند. اما به دنبال کرونا برخی تحولات بین المللی نیز سر و صدا بسیاری در سالی که گذشته به پا کرد و رد عمیق و ادامه داری بر سیاستهای داخلی و خارجی بسیاری از کشورها از جمله کشورهای منطقه گذاشت.
ائتلاف احزاب زنان اصلاح طلب(صدف)، سلسله گفتگوهایی در بستر فضای مجازی با عنوان «صد سال مبارزات زنان» برگزار میکند. هدف از طرح این موضوع بررسی نقش و فعالیت زنان ایرانی در رویدادهای مهم قرن اخیر عنوان شده است. این گفتگوها به میزبانی فخرالسادات محتشمی پور و با حضور چهرههای فعال در حوزه زنان برگزار میشود. مینو مرتاضی فعال حقوق زنان میهمان این هفته ائتلاف احزاب زنان اصلاح طلب بود و پیرامون نقش زنان از جنبش مشروطه تاکنون به بیان دیدگاههای خود پرداخت.
29 اسفند در حافظه تاریخی ایرانیها و در تقویم سیاسی کشور به عنوان روز ملیشدن صنعت نفت یاد میشود. علت توجه و اهمیت این موضوع نیز پیوند عمیق نفت به سرنوشت اقتصادیسیاسی ایرانیهاست وگرنه در موارد دیگری نیز شاهد ملیشدن صنایع و مفاهیم دیگری بودهایم؛ اما نفت به عنوان یک مقوله ملیمیهنی و استراتژیک در تقویم ما ماندگار شده است. دکتر محمد مصدق به عنوان مجری این طرح که خواهان خلعید شرکت نفت انگلیس از صنایع نفتی و فروش آن بود، در تاریخ 29 اسفند 1330 ملی شدن صنعت نفت را اعلام کرد. اتفاقی که ترورهای قابل توجه، قطع روابط خارجی، کودتای 28 مرداد، افزایش تنش و تضاد داخلی، انسداد سیاسیاقتصادی و تبعات دیگری را به همراه داشت.
در قسمت قبل خواندیم هفتمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی در میانه اعتراضها به ردصلاحیتها و استعفای گروهی از نمایندگان اصلاحطلب مجلس ششم برگزار شد. در انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا که در اسفند ۱۳۸۱ برگزار شد، اصولگرایان پیروز میدان بودند. در شهر تهران میزان مشارکت به حدود یک سوم دور قبل کاهش پیدا کرد و در غیاب رأیدهندگان طرفدار اصلاحطلبان، فهرست ائتلاف آبادگران ایران اسلامی به پیروزی قاطع دست یافت. آنها محمود احمدینژاد را بهعنوان شهردار تازه تهران انتخاب کردند. رقابتهای هشتمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی در حالی آغاز شد که پرونده هستهای ایران به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع داده شده بود و امکان صدور قطعنامه علیه ایران وجود داشت.