صدایش از پشتِ گوشی تلفن خسته و بیرمق است؛ خستهتر و اندوهگینتر از هر زمان و موقعیتی که یک پزشک در طول سالهای طبابت خود میتواند تجربه کرده باشد؛ شاید خستهتر از زمانی که شاهد مرگِ بیماری بوده یا اندوهگینتر از وقتی که علم و دانش و تجربهاش نتوانسته حریف مرگ شود یا مستأصلتر از موقعی که پاسخی برای چشمهای منتظر و گریانِ ایستاده پشت در «آیسییو» نداشته است. آرام و شمرده حرف میزند. غبار غم و استیصال مینشیند روی تکتک جملاتش، وقتی میگوید: «کادر درمان دیگر مثل سابق نخواهند شد! خسته و افسرده شدهاند و دیگر طاقتشان طاق شده است.»
کرونا «دلتا» افسار گسیخته و امان نمیدهد! تمام بیمارستانهای دولتی و خصوصی سر ریز از بیماران مبتلا به کووید 19 شدهاند و نفس کادر درمان را بریدهاند. دارو کمیاب شده و خیلی از بیماران منتظر خالیشدن تخت، پشت در بیمارستانها به انتظار نشستهاند؛ انتظارِ مرگ یا بهبودی! بیش از 2 هزار و 800 نفر به دلیل ابتلا به کرونا در اصفهان بستری هستند و روزانه به طور میانگین حدود 20 تا 30 نفر نیز به همین دلیل جانشان را از دست میدهند.