رنگ دیوارها چیزی فراتر از زیبایی بصریاند؛ آنها مستقیم بر احساسات، سطح انرژی و خلقوخوی ما اثر میگذارند.
اگر از شما بپرسند شهری که در آن زندگی میکنید «چه رنگی است؟»، چه میگویید؟! اصلا همین اصفهان خودمان. تابهحال فکر کردهاید اصفهان چه رنگی است؟ یا مثلا دقت کردهاید که وقتی به اصفهان فکر میکنید، تصوری که از آن در ذهنتان شکل میگیرد، چه رنگی دارد؟
معماری بیش از هر چیز هنری دیداری است و بر حس بینایی انسان، بیش از هر حس دیگری تاثیر میگذارد. اگرچه نمیتوان نقش حواس دیگر را در ادراک محیط نادیده گرفت اما معماری به عنوان یکی از مهمترین هنرهایی که هم کاربردی و هم تجسمی است، معمولا اصلیترین راه ورود خود به درون ما را از راه چشم پیدا میکند.
سیاه، سفید، خاکستری، دودی، آجری، گاهی آبی و گاهی هم سبز! اینها شاید تنها رنگهایی باشند که در نگاه به گوشههای مختلف شهر اصفهان به چشم میخورند. دیوارها، پیادهروها، ساختمانها، خیابانها، میدانها، مغازهها، نیمکتهای جانمایی شده در پارکها و بوستانها و… همه و همه در همین چند رنگ سیاه، سفید، خاکستری و آجری خلاصه شدهاند و نمیتوان آنها را خارج از این طیف رنگی محدود جای داد. رنگهای آبی و سبز هم به لطف آسمان آبی – که البته در اصفهان سالهاست جایش را به آسمان خاکستری و دودی رنگ داده – و درختان سبز بر سر این شهر سایه افکندهاند….