چند روز پیش، در نشست نقد کتاب نوجوانی با حضور نوجوانها شرکت کرده بودم.
پرتوهای حیاتبخش آفتاب، از لابهلای حصارهای آهنی پنجره، بر چشمانش بوسه میزنند و بی اختیار شکوفه امید بر لبانش جوانه میزند.
همزمان با بروز موج چهارم کرونا و بالارفتن آمار ابتلا و مرگ و میر مردم کشور، درصد رعایت پروتکلها بنا بر شواهد موجود بسیار افت کرده است. پروژه واکسیناسیون کادر درمان و نه حتی کل کشور نیز بنابه اعلام مقامات بهداشتی شکست خورده و به نظر میرسد راهی جز رعایت شدید پروتکلهای بهداشتی وجود ندارد. ستاد ملی مبارزه با کرونا اقدامات شدید پیشگیرانهای را برای مواجهه با این وضعیت وضع و به همه استانهای کشور ابلاغ کرده است؛ اما دیده میشود که به عنوان مثال در شهرهای اصفهان و تهران با این موضوع به صورت کاملا سلیقهای در سطح نهادهای دولتی و حاکمیتی و به صورت ولنگارانهای در سطح جامعه برخورد میشود. همین مسئله دستمایه گفتوگوی تحلیلی اصفهانزیبا با دکتر اماناله قراییمقدم، جامعهشناس شده است. او بر این باور است که «مسئله رعایتنکردن پروتکلهای بهداشتی، مسئلهای کاملا فرهنگی است و ریشه در تاریخ ما، حتی به قدمت هزار سال دارد.» او معتقد است که «ما دربرابر مواجهه با تکنولوژی و پدیدههای دنیای مدرن دچار “تأخر یا پسافتادگی فرهنگی” هستیم و به همین خاطر نتوانستهایم کرونا را در طول این مدت مدیریت کنیم.»