قتل عمد
قحطی برق، قطعی مرگ!
همشهری در 5 تیر از ادعای سه شاهد عینی فوت بیماران کرونایی به دلیل قطعی برق در بیمارستان بوعلی زاهدان نوشت؛ اما مسئولان بیمارستان علت مرگ آنان را مشکلات جسمی عنوان کردند، نه قطعی برق دستگاه‌های اکسیژن‌ساز! پیش از آن ویدئوهایی درباره مرگ بیماران کرونایی در بیمارستان‌های کشور به دلیل قطعی برق منتشر شده بود و محمدرضا هاشمیان، فوق‌تخصص آی‌سی‌یوی بیمارستان مسیح دانشوری آن‌ها را تأیید کرده بود؛ ولی رئیس‌جمهور آن‌ها را «دروغ محض!» خواند. معاون درمان دانشگاه علوم‌پزشکی اصفهان نیز در گفتوگو با اصفهان‌زیبا تأکید کرد: «بلافاصله پس از قطع برق، ژنراتورها به کار می‌افتند و تأخیری در اکسیژن‌رسانی به وجود نمی‌آید؛ بنابراین تاکنون در بیمارستان‌ها فوتی نداشته‌ایم.»
مردان بدون سایه
پشت آن دیوارهای بلند و نفوذناپذیر، آن طرف در آهنی و دراز و طویل، توی بندهای چند متری و کبره بسته که سهم هر کدام از ساکنانش تنها یک تختخواب فرسوده و زهواردررفته است و در و دیوارش پُر است از یادگاری‌ها و ردپاهایی از زندانیان قدیمی؛ همان‌ها که بخت با آن‌ها یار بوده و از زندان رهایی یافتند تا تولدی دوباره را رقم بزنند و زندگی نویی را شروع کنند یا آن‌ها که دنیا چندان به کامشان نبود و سرنوشت برایشان «زیر تیغ» بودن را نوشته، آدم‌هایی پشت میله‌های سیاه و چرکین محصور شده‌اند که همه از آن‌ها واهمه دارند و فرار می‌کنند؛ مجرمانی که خواسته یا ناخواسته اقدام به قتل کرده‌اند و «همین قاتل» بودنشان مو بر تن آدم سیخ می‌کند و از آن‌ها چهره‌ای سنگدل و بی‌رحم یا حتی جانی می‌سازد که کسی چشم دیدنشان را ندارد؛ آدم‌هایی مثل منصور، بهرام و مسعود و… هزاران قاتل دیگر که وقتی از داستان زندگی‌شان حرف می‌زنند، رگ «غیرت»شان بالا می‌زند و متورم می‌شود. همان‌ها که سال‌هاست «آن تو» روزگار می‌گذرانند و به ظن خود برای دفاع و حفظ «ناموس» به آدم‌کشی تن داده‌اند؛ همسر، دختر، خواهر، همسایه، دوست، غریبه و آشنا. فرقی نمی‌کند؛ هر که واژه «ناموس» را نشانه گرفته و بـاعث‌وبانی «بی‌آبرویی» باشد و مردِ داستان را «بی‌غیرت» جلوه دهد، سزاوار مرگ است.
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
