ماه رمضان ارزشها و جذابیتهای مادی و معنوی بسیاری دارد؛ جذابیتهایی چون مبارزه با نفس، همدردی با فقرا، خلوت با خدا و مهمان او شدن، شنیدن ربنای استاد شجریان (که این روزها جای خالیاش بهشدت محسوس است) و اذان مرحوم مؤذنزاده اردبیلی، مزه شیرین زولبیا و بامیه، افطاریدادن و به افطاری دعوتشدن، بیدارشدنهای نیمه شبی، شب زندهداری در شب قدر، انتظار رسیدن عید فطر و دهها لذت و سختی لذت بخش دیگر. از این میان لذتی هست که میتوان آن را پایدارترین و لذتبخشترین بخش این ماه دانست، تلفیق هنر و دین. این زمان وقتی است که شعر فارسی از معنویت و تقدس میگوید، خدمات متقابل اسلام و هنر ایرانی در تجلیگاههای مختلفی چون شعر، معماری، بافندگی، موسیقی و… سبب ترویج دین و زیباییهای آن و همچنین اعتلای هنر شده است.
یکی از آدابی که در ادیان مختلف الهی و در اقوام مختلف پسندیده و پذیرش شده است، انواع روشهای روزه و امساک است. فراتر از دلایل اعتقادی، فلسفه انجام این کار همیشه مورد بحث و گفتگوی کارشناسان و صاحبنظران بوده است. همزمان با ماه مبارک رمضان بهتر است نیم نگاهی به این ماه و دلایل یا نتایج این تفاوت در نحوه تفکر و رفتار بیندازیم. عاداتی مانند پرهیز از ناخواستهها و عوامل مخرب فکری، بازنگری در رفتارهای گذشته و خودشناسی، تقویت ارزشهای انسانی، مهربانی با خود و زندگی، خلوص و دستیابی به زندگی هدفمند و عادلانه میتواند بهترین دستاوردهای ما در جهت یک زندگی سالم، خوشایند و دلپذیر باشد.