خردادماه سال ۱۴۰۰ خورشیدی، نشان از گذر ۲۰ سال از حیات اولین موزه خصوصی کتب و نسخ خطی کشور دارد، موزهای که با تلاشها و پیگیریهای فراوان و با گذر از سختیهای گوناگون همچنان در زیرزمینی به وسعت تاریخی به حیات خود ادامه میدهد. بیتردید انگیزه شکلگیری این موزه از کودکی در من شکل گرفته بود؛ زیرا در خانوادهای سنتی که به فرهنگ و مذهب اعتقاد وافری داشت، رشد یافتم؛ با این حال دست روزگار ادامه حیات اینجانب را بهسوی صنعت سوق داد و من در شهر فولادشهر به واسطه فعالیتهای صنعتی خود پس از طی دوران کودکی پایبند شدم؛ لکن عشق به مقوله فرهنگ بهرغم فعالیتهای اقتصادی همچنان در من روشن بود، روی همین اصل از حدود سه دهه قبل در کنار کار صنعت، عصرها کتابخانه کوچکی در شهر جدیدالتأسیس فولادشهر که به واسطه استقرار کارکنان کارخانه عظیم ذوب آهن در دهه ۵۰ خورشیدی ایجاد شده بود، پایهگذاری کرده و اولین کتابفروش این شهر جدید شدم.
در طول چند قرن اخیر و بخصوص از قرن نوزدهم به بعد بحثها و جدلهای فراوانی در ستایش و نکوهش موزه بین روشنفکران و متفکران هنری درگرفته است. عدهای به شکل بیرحمانه و معمولاً از موضعی رادیکال اساس موزهها و بخصوص موزههای هنری، را زیرسوال بردهاند. در مقابل گروهی دیگر هم به نقش موزهها در حفظ و اشاعه فرهنگ و هنر اشاره کردهاند و صیانت و حفظ موزهها را امری مهم و ضروری برای آینده بشری قلمداد کردهاند. آیا موزههای هنری به تاریخ هنر کمک میکنند یا موجبات زوال آن را فراهم میآورند؟ مخالفان و موافقان موزه دقیقاً چه میگویند؟ آیا موزهها اهمیت دارند یا نه؟
ایران درودی، هنرمند نامآشنا در عرصه نقاشی که بهتازگی وارد ۸۴ سالگی شده است، از مردم ایران خواست برایش دعا کنند تا بتواند در دوران حیات خود شاهد افتتاح موزهاش باشد. به گزارش ایسنا، این بانو به مناسبت تولدش شامگاه شنبه (۱۵ شهریورماه) بهصورت آنلاین، از ۸۴ سال زندگی حرفهای و شخصی خود و آرزوهایی که در سر دارد، سخن گفت و یکی از مهمترین آنها را حضور در مراسم افتتاحیه موزه خود عنوان کرد.
شاید باور آن کمی مشکل باشد، اما این روزها موزههای مردمشناسی طرفداران زیادی پیداکرده است. عجیب هم نیست. تحولات روزگار و تغییرات سریع پیش آمده در ابزار زندگی آنقدر محیرالعقول است که ممکن است یک نسل چیزی را ببیند، تجربه کند و با همان نسل به پایان برسد. پسازاین همان چیز برای نسل بعد «تعجببرانگیز» […]