در عصر تغییرات اقلیمی، گرانی مسکن و نابرابری فزاینده در تقسیم ثروت، سکونتپذیری و کاربردی بودن شهرهای ما از همیشه مهمتر شده است. بااینحال، صداهای مهمی هستند که همچنان از بحثهای مربوط به برنامهریزی شهری کنار گذاشته میشوند؛ صدای کسانی که روزی همین شهرها را به ارث خواهند برد. بر مبنای کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد و برنامۀ شهر دوستدار کودک یونیسف، کودکان در هر سن و با هر سطحی از توانمندیها این حق را دارند که از فضاهای شهری استفاده کنند و این فضاها را مطابق نیازهای خود خلق کنند یا تغییر و توسعه دهند.