دیروز که در حال اینستاگرامگردی بودم و از هر دری کلیپی میدیدم تا به قول معروف اندکی ریلکس کنم، به کلیپی برخورد کردم که در آن یکی از خانمهایی که در اینستاگرام فیلمهای طنز تولید و منتشر میکند، در حال خواندن بخشی از شاهنامه به شکلی طنز با چاشنی شوخیهای جنسی است.
در روزگاری که رسانه مکتوب و جریانساز بیش از گذشته مورد غفلت عام و خاص و فضای مجازی به شکلی بیحدوحصر در دسترس مردم برای ارائه محتوا قرار گرفته است، انتشار مجلات مکتوب به شکلی پرمحتوا و پرمعنا، جزو کارهایی است که باید از آن قدردانی کرد.
در شرایطی که جنگ دوازدهروزه ایران و رژیم صهیونیستی به بهترین شکل ممکن و به دور از تصور بسیاری از تحلیلگران، توانست بعد از چندین سال، انسجام ملی را در ایرانترمیم و به شکلی دیگر احیا کند، اما هنوز هستند کسانی که صدای مردم را به درستی نشنیدهاند.
10 سال پیش در چنین روزی بود که خبری مهم از وین اتریش به دنیا مخابره شد؛ ایران در قالب توافقی با عنوان «برنامه جامع اقدام مشترک» و موسوم به «برجام» توانست بعد از یک دهه و اندی درگیری و بحران، مسئله هستهای خود را حل کند و بر سر آن و همچنین برداشته شدن تحریمها با اروپا و آمریکا به توافق برسد.
مطالب زیادی درباره جنگ 12 روزه اخیر بین ایران و اسرئیل نوشته شده که هر کدام از آنها به جنبههایی از این رخداد اشاره داشتهاند. یکی از محوریترین مطالبی که در اینباره بیان شده، مطالبی است که حول وضعیت جامعه و احیای انسجام اجتماعی مطرح شده است.
جنگ 12 روزه اخیر، در عرصههای مختلف آثاری داشت و برخی از نقاط ضعف را نشان داد. یکی از این نقاط ضعف که مسئلهای از جنس برنامهریزی شهری است، میزان ایمن بودن شهرها از نظر پدافند غیرعامل است.
در دوازده روزی که جنگ بین ایران و رژیم صهیونیستی به طول انجامید، اتفاقات گوناگونی رخ داد و برگهای جدیدی در تاریخ ایران ورق خورد.
درست به فاصله چندساعت بعد از حمله آمریکا به ایران و بمباران سه مرکز هستهای در فردو، نطنز و اصفهان، بسیاری از خبرگزاریها و پایگاههای خبری مختلف داخلی و خارجی تحلیلهای زیادی درباره ابعاد مختلف این ماجرا اعم از اقتصادی، سیاسی و امنیتی ارائه دادند.
امروز 31 خردادماه، سالروز شهادت مصطفی چمران، یکی از فرماندههای بیبدیل جنگ تحمیلی است. چمران بیشتر به این واسطه شناخته میشود که شخصیتی چندبعدی داشت؛ صرفا یک شخصیت نظامی نبود، هم اهل علم بود و روی لبه علم حرکت میکرد.
دهه 60، یکی از مهمترین دهههای شهر اصفهان است؛ به گونهای که میتوان آن را نقطه عطفی در روند زندگی شهری و شهرنشینی در اصفهان به حساب آورد.
در عرف عامه مردم سکوت نشانههای مختلفی دارد؛ یک معنای آن رضایت است، مثلاً میگویند «سکوت علامه رضاست». گاهی نشانه تأمل است؛ کسی که سکوت میکند میخواهد فکر کند و بعد عمل.
مهمترین آفتی که شهرهای امروز به آن دچار هستند، نسبت بین شهر و شهروندان آن است؛ اینکه شهر از محلی برای حضور شهروندان و بروز فعالیتهای کنشمند آنها تبدیل به محلی برای سکونت، رفتوآمد و خرید و فروش شده است.