یک گروه مردمی با تهیه شعارنوشته به‌دنبال وحدت در گردهمایی‌ها هستند

شعارنوشته‌ها می‌گویند: ایران

چهارراه آبشار، پشت چراغ‌قرمز، دختران و پسرانی را شعارنوشته به دست می‌بینید، شعارنوشته‌هایی بزرگ، با خطی خوانا و نستعلیق، تک‌کلمه‌هایی که در کنار هم ایستاده‌اند و جمله‌های متفاوتی را ساخته‌اند؛ همگی تداعی‌کننده یک معنی: «ایران».

در گفت‌وگو با یکی از مراکز فرهنگی شهر درباره تغییر رویکرد تربیتی آن‌ها متأثر از شرایط جنگی صحبت کردیم

تربیت حماسی؛ اولویت اول مراکز فرهنگی

گزارش «سلاله‌های شهر ما» را خوانده‌اید؟ مصاحبه‌ای است با محسن حاج‌کاظمیان (مدیر وقت مجموعه فرهنگی سلاله) که از معنای نام مجموعه تا هدف و غایتش سخن گفته‌ایم.

گزارشی از برگزاری جشن تکلیف‌های خانگی با حضور تیم‌های اجراکننده

مهمانِ جشنِ «تکلیف»

از عنوان کار معلوم است که می‌خواهم چه بگویم؛ من مهمان یک جشن «عبادت» شده بودم. شاید ظاهر کار تفاوت چندانی با جشن تکلیف زمان خودم نداشت؛ همان تزیینات و مهمان‌ها که نهایتا کمی به‌روزتر شده بود؛ اما خب من هیچ‌وقت مجری جشن تکلیف نداشتم.

نگاهی به حال‌وهوای موکب مجموعه فرهنگی شهید مفتح که این شب‌ها فضایی خاص و متفاوت دارد

70 شب ایستادگی

یازدهم اسفند، دومین شبی است که خبر شهادت رهبر اعلام شده. حوالی ساعت ۸:۳۰ شب به چهارراه نظر می‌رسم. فضای مستطیل‌شکل میان چهارراه بسته شده است و مردم آن میان ایستاده‌اند.

در حاشیه یکی از موکب‌های شهر، استاد دانشگاهی، گعده‌های گفت‌وگو برپا کرده است

شبی برای گفت‌وگو

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، موکب یکی از مدارس غیرانتفاعی شهر اصفهان. ساعت ۲۳:۲۶ عکس را ثبت می‌کنم.

گزارشی از محفلِ «آثار آیت‌الله خامنه‌‌ای»

پاتوق بچه‌های آسمان

مراسم «چهلم» رهبر شهید، در میدان امام خمینی (ره)، جای سوزن‌انداز نیست؛ به خصوص در مقابل جایگاه و روبه‌روی مسجد شیخ لطف‌الله؛ پاتوقی که سال‌ها پیش، محل جمع‌شدن فرهنگی‌های اصفهان بود و حالا غرفه‌های نهادهای فرهنگی را هم در خودش جای‌داده است.

گزارشی از حضور در تجمع‌های اتوبوسی شب‌های جنگ رمضان

ارثیه ایرانی

زمان به عقب برمی‌گردد. انگار به دوران اردوهای مدرسه برگشته‌ایم. کنار خیابان منتظریم تا به‌محض رسیدن اتوبوس، اولی باشیم و جای خوبی گیرمان بیاید. خانم مسئول گفته ساعت هشت شب کنار مسجد انقلاب باشید؛ ولی اتوبوس 8:35 می‌رسد.

اشعار رایج در تجمعات شب‌های جنگ رمضان، از کجا آمده‌اند و چه می‌گویند؟

زبان نظم؛ سلاح مردم در خیابان

یک‌زمان بحث درباره علوم‌انسانی ایرانی‌اسلامی مطرح بود. استاد ما می‌گفت اگر به دنبال این مضامین هستید، باید به ادبیات ایران نگاه کنید.

گزارشی از کاشت نهال در کشور‌ به نیابت شهدای ایران اسلامی

نهال بکاریم و امید برداریم

«نهال بکاریم و امید برداریم. قیمت هر اصله نهال: 200 هزارتومان. جهت اطلاعات بیشتر و مشاهده گزارش به….» این داده‌هایی است که روی برگه‌های 10 15 سانتی‌متری در موکب فارغ‌التحصیلان مدرسه و مجمع شهید اژه‌ای میان مردم توزیع می‌شود.

چرا ساختارمندی مهم است؟

«انسان‌های ایرانی، توده نیستند؛ مردم‌اند؛ چه بسا ملت؛ هرچند گاهی خودمحور» جان کلام این یادداشت همین است. مردم ایران آن جمعیت انبوه منفعلی نیستند که فقط به فکر قیمت خوردوخوراک زندگی‌شان باشند و به هیچ چیز دیگر فکر نکنند.

گزارشی از برپایی موکبی در یکی از محله‌های بمباران‌شده اصفهان

پرچم‌ها، چراغ محله شدند

ایستگاه اتوبوس همان جای قبلی است.به‌نظر سالم می‌رسد. سوپری نبش خیابان هم چراغ‌هایش روشن است و تک‌وتوک مشتری دارد؛ درخت‌های جلوی ساختمان‌ها هم هنوز هستند؛ شاید فقط کمی تنک‌تر از قبل. انگار همه چیز مثل قبل است.

گزارشی از حضور در یکی از کاروان‌های خودرویی شهر اصفهان

ما در مسیرِ کاروان

می‌گویند رأس ساعت 10 شب، شروع حرکت است. تقریبا همین‌طور بود. 10:10 ماشین اصلی حرکت کرد: وانتی سفیدرنگ، با چهار باند که دوتادوتا رو به عقب و جلو بودند؛ روی آن‌ها عکسی قدی از امام شهید بود که به مردم خیابان سلام می‌دادند و مهتابی سفیدرنگی بالای قاب، نورش روی عکس پخش می‌شد.