در این گزارش تلاش کردیم در مصاحبه با مسعود موسویزاده کاشیپز، پژوهشگر معماری، و وحید مهدویان، معاون شهرسازی و معماری شهرداری اصفهان، نگاهی به وضعیت هتلهای اصفهان از منظر تناسب با بافت و فرهنگ اصفهان داشته باشیم.
اکبر رضوانیان یا همان عمو اکبر خانه نقلی کاشان نیازی به معرفی ندارد. همه کسانی که عاشق سفر و اقامت در بومگردی هستند، داستان او را میدانند. میدانند که او از اولینها در این شاخه از گردشگری است و نامش در کنار مازیار آلداوود و کیارش اقتصادی و سید هاشم طباطبایی و بسیاری دیگر جاودانه است. کسانی که نهتنها پیشگام بودند که فلسفهشان اهمیت دادن به بوم و نشاندادن سبکی از زندگی روستایی بود. هدفی که طی این سالها تا حدی کمرنگ شده است و نیاز به آسیبشناسی دارد، بااینحال او نهتنها این آرمانها را فراموش نکرده است که عاشقانه درراه بسطشان تلاش میکند.
چنان خانههای تاریخی مهم و ارزشمندی در اصفهان وجود دارند که اگر مردم بخت دیدنشان را به دست بیاورند، معنای واقعی دو مفهوم مهم «خانه» و «زندگی» را بهطور کامل متوجه میشوند. خانه الفت، خانه امینالتجار، خانه باجغلی، خانه کیانپور، خانه ملاباشی و خانه بهشتیان شش جواهر اصفهان هستند که در کتابی به نوشته مریم قاسمی سیچانی و آزاده حریری به طور مفصل معرفی و تحلیل شدهاند. از این میان برای پنج خانه اتفاق خوب مرمت در سطوح مختلف افتاده اما از یکی، هیچ نمانده جز جای خالی در میانه بازارچه حسنآباد و یک دنیا حسرت برای علاقهمندان میراث فرهنگی.
صداهای اصفهان او را پایبند این شهر کرد؛ آن قدر که دنیاگردی و اصفهاننشینی با هم به متن زندگیاش آمد و از همه بهتر، میراثبان و احیاگر میراث تاریخی محله پهلوانها و میزبان جهانگردانی شد که از سراسر دنیا برای دیدن نصفجهان میآیند؛ چه میزبانی محشری! مرتضی بخردی در قلب سنبلستان اصفهان، خانهای دارد که برای گوشهگوشهاش خوشسلیقگی به خرج داده و وجهه هتل سنتی، موزه، گالری هنری و حتی تا حدودی کافه را با هم برایش فراهم کرده؛ چنان که روحِ آرامِ شورانگیز این خانه لذت تجربه ملاقات با اصفهان را دوصدچندان میکند.