نوزدهمین نمایشگاه صنعت کشاورزی از 16 دی لغایت 19 دی ماه از ساعت 10 الی 18 در محل نمایشگاه بین المللی اصفهان واقع در کمربندی شرق اصفهان برگزار می باشد .
گلی در عالم خلق شده که هر ساعت از روز رایحه ویژهای دارد و بر هر گلبرگش نقشی منحصربهفرد میبینیم؛ با این وجود در تناسب و تعادل و زیبایی کامل است. بیش از یکهزاره برای خلقشدنش زمان، انرژی، خرد و خلاقیت صرف شده و حالا میتوانید ساعتها، روزها یا سالها به تماشایش بنشینید و هر روز رازی از رازهایش را کشف کنید. این گل خارقالعاده در اصفهان برای جهانیان خلق شده، اما شماری از ما اصفهانیها هنوز از پس دیدنش برنیامدهایم؛ از چه حرف میزنم؟! از «او» که مسجد جامع عتیق اصفهان است و پانزدهم دیماه امسال، هشتادونهمین سالگرد ثبت ملیاش بود؛ میراثی که 9سال پیش در فهرست میراث جهانی بشر هم به ثبت رسید.
فرانسویهای مقیم اصفهان، تاورنیه، جهانگرد و سفرنامهنویس معروف فرانسوی را سر کار گذاشتند؛ آن هم در مجلس شامی که به افتخارش در جلفای نوی اصفهان تدارک دیده بودند! روایت فانتزی آنها از شام خوشمزهای که بابطبع تاورنیه قرار گرفته بود، در سفرنامه این جهانگرد و بعدا در سفرنامه جهانگرد ایتالیایی که نیمقرن بعد مسافر اصفهان شده بود، ذکر و شوخطبعی فرانسویاصفهانی نقل مجالس شد. در نخستین روزهای سال نوی میلادی، روایتهایی از حالوهوای منطقه جلفای نوی اصفهان در سیصد سال پیش را برایتان انتخاب کردهام.
آذر امسال، مخصوصا برای ما که در اصفهان زندگی میکنیم، ماه نگارگری بود. در ابتدای این ماه، دروازهدولت، میدان مرکزی شهر، به مناسبت نکوداشت روز اصفهان (اول آذر) به دیواره پازلی بیست لتی ویژهای مزین شد که بر خود آثار نگارگری استاد امیرهوشنگ جزیزاده را داشت. در آخرین روزهای همین ماه هم خبر رسید که یونسکو با ثبت جهانی پرونده مینیاتور موافقت کرده است. برای من البته این دو رویداد جالب به سه رویداد تبدیل شد؛ چون در آخرین روز پاییز به دیدار نگارگر شهیر شهر رفتم؛ آنهم به همراه کارگردان فیلم مستندی که قرار است به زودی اصفهان را از زاویه متفاوتی به جهانیان و خود اصفهانیها نشان دهد و این ارائه کامل نخواهد بود اگر تصاویری از هنر نگارگری مکتب صفوی اصفهان در آن نباشد.
پاییز امسال با خبر خوش ثبت جهانی مینیاتور به نام ایران و سه کشور دیگر، همراه بود. این خبر واکنشهای مثبت و منفی مختلفی در پی داشت، به همین دلیل در گفتوگوی تلفنی با «مهران هوشیار»، دانشیار دانشکده هنر دانشگاه سوره تهران، سعی کردیم درباره روند ثبت جهانی این پرونده، میراثدارانش و مفاهیمی که از سوی ایران به جامعه جهانی درباره موضوع مینیاتور (یا به عبارت بهتر، نگارگری) ارائه شده، صحبت کنیم.
امسال هم با نزدیک شدن به سال نو میلادی حال هوای خیابان جلفا اصفهان به دلیل هموطنان ارمنینشین رنگ و بوی دیگری دارد؛ ولی به دلیل شیوع بیماری کرونا و تصمیم شورای خلیفهگری ارامنه اصفهان هیچگونه تزئین و گلآرایی در کلیساهای این منطقه انجام نشده است، اما مغازهداران این محله ویترین مغازههای خود را تزئین کردهاند.
یــک شــهــر تــاریــخــی باید قوانین شهرسازیاش نیز با توجه به هویت شهر تعریف شود. یکی از این قوانین این است که خانهها و ابنیه جدید نباید آنقدر بلندمرتبه ساخته شوند که حریم هوایی بافت تاریخی را تحتتأثیر قرار دهند و آسمان شهر را مخدوش کنند؛ اما مدیران شهری اصفهان از چه زمانی با این قوانین آشنا شده و از چه هنگام این امر از اصول شهرسازی اصفهان شد؟
قرنطینه، روشی جدید و معنادار از سفر کردن را بهوجود آورد. قبول ندارید؟! این حرف من نیست؛ حرف نویسندگان سرویس سفر روزنامه گاردین است که هر کدامشان ترجیح دادند در روایتی کوتاه از تجارب جدیدشان در حوزه سفر در دوران کرونا بگویند، سفرهایی در مسیرهای کوتاه نزدیک خانه! در این مطلب ترجمه برخی از جذابترین روایتهای این سفرنویسهای مشهور را میخوانیم. در انتخاب روایتها سعی کردم آنهایی را که قرابت بیشتری با جامعه ما دارند و حرف نویی هم، برایتان ذکر کنم.
پایتخت تمدن سانگ، شهر موزهها، کاخها، شعر و ادبیات، کریسمس را با افتتاح نمایشگاه «در جستوجوی تمدن در راه ابریشم» در موزه هنرهای نانجینگ آغاز کرد. این افتتاحیه رسمی با حضور سرکنسول ایران در شانگهای، هنرمندان سرشناس و مدیران شهری نانجینگ و نماینده بنیاد فرهنگی هنری بردبار برگزار شد. شهردار اصفهان، رئیس سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان و معاون اجتماعی و معاون فرهنگیهنری این سازمان نیز طی سخنرانیهای ویدئویی دوزبانه در این رویداد مهم بهطور مجازی حضور پیدا کردند. بهاینترتیب، نام اصفهان با شماری از آثار هنری و صنایعدستی ازجمله مینیاتور، قلمکار، مینا و فرش نفیس دستباف در مهمترین موزه هنری شهر هشتمیلیوننفری نانجینگ به نمایش گذاشته شد.
فکر میکنید برای جهانگرد عربی که هزار و صد و سی و هفت سال پیش به اصفهان سفر کرده، چه چیزی از همه بیشتر قابل توجه بوده است؟ اجازه بدهید بگویم: خاک! ابودلف، یکی از قدیمیترین سفرنامهنویسانی است که روایتهای او از اصفهان را در گنجینه معنوی شهر داریم. از جنوب عربستان راهی جهانگردی شده بود و میراثش هنوز ( پس از گذشت بیش از یک هزاره) در اختیار ماست؛ بهخصوص آنجا که درباره هوای صاف و سالم اصفهان، خاک ویژه این شهر، چاههای آب و گندمزارهای اصفهان نوشته است. در متن پیش رو نگاهی داریم به شخصیت مهمی که سفرهایش را مکتوب کرد تا چراغ راه آیندگان باشد. سفرنامه ابودلف اثری است از جهانگرد سده چهارم هجری قمری. ابودلف در سفرنامه خود به شماری از ویژگیهای مردمشناختی شهرهای ایران توجه داشته است.
با ادامه بیکاری یک ساله راهنمایان تور در ایران، عضو هیئت مؤسس جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی از وزارت میراث فرهنگی و گــردشــگری درخــواست کرد از حمایتهای بیاثر دست بردارند و کمیته بحران تشکیل دهند. امیرحسین اربابان غفوری از پیشنهادها و ایدههای زیادی که راهنمایان خودشان برای خروج از این وضعیت بحرانی دارند گفت و از اینکه وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی یا دربرابر آنها سکوت میکند یا کمبود اعتبارات و بودجه را بهانه میآورد، گلایه کرد.
کافی است در کوچه پسکوچههای شهر اصفهان قدم بزنیم تا در هرمحله و کوی و برزن بناهایی را بیابیم که هریک شناسنامهای برای شهر هستند و هویتی را ساختهاند که ریشه در تاریخ دارند. بناهایی که در بافت تاریخی شهر اصفهان استوار شده و حضور مردان و زنانی را نشان میدهند که پیش از اسلام و پس از آن در سپاهان ساکن شدند و ساختند و پرداختند. در این میان، وجود بیشمار خانههای تاریخی در اصفهان به عنوان تنها بخشی از داشتههای فرهنگی اصفهان، گویای آن است که اصفهان میتواند شهر موزهها باشد. در این گزارش ضمن اشاره به مفاهیم جهانی که نشان میدهد چگونه خانهها به موزهها تبدیل شدند، بر چرایی عدم وجود خانهموزه در شهری میپردازیم که نصفجهانش خواندهاند.