اکنون چنین سناریویی را در طول هفته انتخابات تصور کنید: این که ترامپ در سوم نوامبر پیشتاز باشد اما نامزد دموکراتها، جو بایدن، در روزهای پس از آن به تدریج اکثریت آرا را کسب کند. در این صورت جمهوریخواهان نسبت به درستی دهها هزار مورد رایگیری از طریق پست اعتراض میکنند. دموکراتها نیز در مقابل معترض خواهند شد. در چنین صورتی مجالس قانونگذاری نیز برای کنترل این آشفتگی تصمیم میگیرند خودشان گزینندگان ریاستجمهوری را انتخاب کنند.
حال، مسئله نگرانکننده این است که از نه ایالت محل رقابت، هشت تای آنها مجالس قانونگذاری جمهوریخواه دارند. اگر یک یا چند مورد از اینها به این نتیجه برسند که رایگیری پرهرج و مرج بوده و بینظمیها صحت آن را زیر سوال برده، هیئت گزینندگان مطلوب خود را که قاعدتا جمهوریخواهند برای رایدهی انتخاب میکنند.
دموکراتها به این موضوع معترض خواهند شد و دعوی قانونی خواهند کرد. در برخی از آن ایالتها، فرمانداران و مقامات دموکرات نیز هیئت گزینندگان مودنظر خود را انتخاب کرده و به واشنگتن می فرستند. این باعث پیچیدگی بیشتر موضوع خواهد شد ولی میتواند خود بخشی از نقشه جمهوریخواهان باشد. هنگامی که کنگره در ششم ژانویه به شمارش آرای هیئت گزینندگان میپردازد، هنوز در خصوص مشروعیت برخی از اعضای آن ابهاماتی وجود دارد. اعضای جمهوریخواه کنگره موافقت میکنند که آرای ایالتهای محل اختلاف شمرده نشود. در این صورت می توان مطمئن شد که هیچ یک از دو کاندیدای ریاستجمهوری مجموع 270 رای الکترال لازم را کسب نخواهند کرد.
در این مقطع، بر مبنای قانون اساسی، مجلس نمایندگان ایالاتمتحده برای تعیین نتیجه ی انتخابات ریاستجمهوری رایگیری میکنند. اما به این صورت که هر ایالت تنها یک رای به صندوق میاندازد. تا این جای کار، 26 نماینده جمهوری خواه و 23 نفر دموکرات (و یک نفر متمایل) هستند، بنابراین نتیجه این است که ترامپ مجددا انتخاب خواهد شد. روشن است که ترامپ کاری نمیکند جز قبول این نتیجه که اتفاقا با قانون اساسی هم مطابقت دارد.
ترامپ به وضوح از این زنجیره اتفاقات آگاه است. او ماههاست که سوءظنهایی را در خصوص تقلب در آرای پستی مطرح میکند و تاکید دارد که نتیجه انتخابات باید بازتابی از شمارش آرا در شب انتخابات باشد. او در همین هفته گفته که اگر از رایگیری پستی استفاده نشود نگرانیای هم در خصوص انتقال قدرت وجود نخواهد داشت؛ چرا که واضح است که در این صورت او در پست خود باقی خواهد ماند. جای دیگری هم گفته است که «در زمان مشخص، نتیجه انتخابات را کنگره معلوم میکند.» برای محقق شدن این سناریو، احزاب جمهوریخواه باید اشتیاقشان برای برنده شدن در انتخابات را مهمتر از پایبندی به اصول دموکراسی بدانند. متاسفانه، تاریخ نشان داده که اغلب آنها به راحتی همین کار را هم میکنند.
بسیاری از احزاب ایالتی جمهوریخواه تعمدا تلاش کردهاند که حق مردم برای رای دادن را سرکوب کنند. بگذارید فقط چند نمونه آن را مرور کنیم: در سال 2011، ایالت تگزاس قانونی تصویب کرد که به موجب آن ارائه کارت شناسایی معتبر برای رایدهی الزامی شد، نکته قابل تامل این است که مجوز حمل سلاح به این منظور قابل ارائه بود اما کارت دانشجویی دانشگاههای ایالتی نه. ظاهرا این کار قرار بود جلوی تقلب رایدهندگان را بگیرد، چیزی که مطالعات متعددی نشان داده بودند که بسیار نادر است. در سال 2017 نیز ایالت جورجیا قانون دیگری تصویب کرد که بر مبنای آن جزئیترین اشتباهات تایپی موجب ابطال فرم ثبتنام رایدهی می شد و این بیشتر، رایدهندگان سیاهپوست را تحت تاثیر قرار داد. در ایالت فلوریدا، اقدامات فرماندار و مجلس قانونگذاری جمهوریخواه موجب شده که برنامه ایالتیای که حق رای را به بیش از یک میلیون مجرم سابق و اغلب سیاهپوست بازپس داده بود، عملا بینتیجه بماند.
دموکراسی آمریکایی دارد به انحراف میرود چرا که حزب جمهوریخواه باور دارد راه رسیدن به قدرت نه کسب حداکثر آرا بلکه متوسل شدن به دیگر ابزارهاست. در سال 2018، به لطف ناحیهبندی مجدد، جمهوریخواهان ایالت ویسکانسین که موفق به کسب چهل و پنج درصد آرا شده بودند، در نهایت توانستند تقریبا 65 درصد صندلیهای مجلس ایالتی را از آن خود کنند. آنها در سطح ملی هم به بهرهگیری از چنین موقعیتهایی عادت کردهاند. از سال 1992 تاکنون، تنها یک بار کاندیدای جمهوریخواهان برای ریاستجمهوری موفق به کسب حداکثر آرای عمومی شده است، آن هم در سال 2004، هنگامی که افکار عمومی تحت تاثیر بدترین حمله تروریستی در کشور قرار داشت و احساسات ملیگرایانه ناشی از شعار جنگی «صف آرایی زیر پرچم» غلیان کرده بود. با این وجود، جمهوریخواهان توانستهاند برای تقریبا نیمی از این بیست و هشت سال، سکان ریاستجمهوری را در کاخ سفید به دست بگیرند.
ایالات متحده آمریکا به خود میبالد که در زمینه دموکراسی در جهان پیشتاز است. با این وجود، به خاطر یک فرآیند قانونی مبهم و معیوب و همچنین تعصب نابخردانه، ممکن است که در نوامبر پیشرو، شاهد نمایش مفتضحانهای از ناکارآمدی این دموکراسی باشیم که بتواند یک تنه با بدترین دیکتاتوریها و ضعیفترین نظامهای سیاسی اقتصادی در جهان رقابت کند.
نویسنده فرید زکریا
منبع: واشنگتن پست
