به گزارش اصفهان زیبا؛ همه سالهایی که با زندگینامه شهدای دفاع مقدس گذشت، فکر میکردم کمترین وظیفه من این است که اگر در هر شهر و دیاری میهمان میشوم، سری به گلزار شهدا بزنم؛ حتی اگر دور باشد و فقط عرض ادب چند دقیقهای داشته باشم، سالهایی که شهدای جدیدی تفحص میشدند، خودم را به تشییع پیکرهایشان برسانم و هر کجای شهر که شهیدی در خاک آرمیده، ازش عاقبتبهخیری طلب کنم و افتخار کنم که همچنان در عصر معاصر نجاتبخش ما شدهاند.
هر کدام تلنگری هستند تا ببینم چقدر مردانه پای کشور بودهاند؛ شهدایی که خیلی جوان هستند!روزهایی آمد که کمتر حدس میزدم اگر کارزار شود، جوانان پای میدان نبرد هستند تا برای کشورشان سینه چاک دهند و چقدر در این مدت بینش پیدا کردم نسبت به تکتک جوانان و خانوادههایشان؛ چه دلاوریهایی را جوانان دهه هشتادی به عرصه ظهور رساندند. به راستی که آنها درّ شهادت را یافتند و چه عاقبت نیکویی دارند.
ما در قبال زحمات آنها چه کنیم؟ رنج خانوادههایشان را چگونه مرهم شویم؟ دختری را که در روز تولدش پدر عزیزش شهید وطن میشود، با چه کلامی آرام کنیم؟ دلتنگی فرزندان شهدا را چگونه التیام دهیم؟ غم چهرهای را که چشمانش پر آب شده و صبوری میکند، با کدام آغوش تسکین دهیم؟در این روزهای کشورم که ما مردم به زندگی برگشتهایم، چه زیادند آنهایی که با غم عزیز میگذرانند. آن دوست و آشنایی را که هنوز مجروحی بر تخت بستر دارند، چه کاری آرام میکند؟
در دل با خودم مرور میکنم و پی پاسخ میگردم. مصاحبه با خانواده شهید ابوالفضل ابدام را میبینم و در دل به این اعتقاد و نگرش مباهات میکنم؛ به حال پسربچهای به هوشیاری محمدجواد که در این سن نوجوانی چنین باورهایی دارد غبطه میخورم.شهدا و نحوه زندگی کردن آنها محل درس است، محل تفکر است. ایستگاهی که باید در آن توقف کنم و بیاموزم پای همین صحبتها و آموزهها است.
آموختن از همراهی همسری که هر چند سخت و دلگیر، پای سختیهای کار میایستد، نه که فقط همراهی کند؛ عشق میورزد تا از دامن او عاشقانهای عروج پیدا کند و به آسمان هفتم رهسپار شود و عشق ابدی، همان نگاه ما به دیدار مولایی است که لحظات آخر به بالین دوستدارانش سر میزند و شهید لبخند عاشقانهای میزند و احترامی به امام شهیدش میکند.باید پای درس ایمان و شهادت ممتاز شده باشی تا زخمهای پیکر همسرت را زیبایی تفسیر کنی، تا از غم نبودن و دلتنگی برای خودت مأمن امن بسازی، تا بچههایت در سایه امنیت و شهادت قد بکشند.
این تفکر علوی و حسینی یک رسم زندگی برای آزادگان است و وظیفه ما در این روزهای پساجنگ حفظ و تکریم اندیشه شهدایی است که هر کدام برای خود بزرگ مرد و شیر زنانی بودند؛ همانها که دانسته به دفاع از وطن شتافتند؛ همان جگرگوشههای ایران که مظلومانه روانه بهشت شدند و محترمانه تشییع شدند، همانها که از دفاع مقدس شهید دادند و اینک شهیدی در جنگ تحمیلی رژیم غاصب تقدیم کردند تا اعلام وفاداری کنند برای ایران زمین، تا خاک وطن از گزندها محفوظ بماند، تا ایران برای فرداها در آرامش باشد.
