لیلا مقیمی
دبیر گروه جامعه
کارشناس ارشد علوم ارتباطات اجتماعی/ همکاری با روزنامه‌های همشهری، نسل فردا، نصف جهان، شهروند، اعتماد، وقایع اتفاقیه و... از سال 1393 /رتبه اول بخش تیتر دوازدهمین جشنواره دوسالانه مطبوعات و نشریات الکترونیک استان اصفهان، رتبه اول بخش گزارش یازدهمین جشنواره مطبوعات، خبرگزاری‌ها و رسانه‌های الکترونیک استان اصفهان و رتبه اول بخش گزارش نخستین جشنواره آثار خبری در حوزه تالاب
آرشیو مطالب منتشر شده
آتش زیر خاکستر!
سال‌هاست که برخی از کشاورزان اصفهانی، پس از برداشت برنج اقدام به آتش‌زدن زمین خود می‌کنند تا این‌گونه دیگر ردی از کاه و کلش باقیمانده از این محصول به جای نماند؛
پاییز بی‌آبی!
به‌وقت دهه هشتاد!
کشتن دردی را دوا نمی‌کند!
همه جا هستند؛ هر طرف که رو برگردانی در حال دویدن به این طرف و آن طرف هستند یا گوشه‌ای کز کرده‌اند و چشم دوخته‌اند به یک سو.
سنگینی ترافیک بر شانه‌های شهر
نیم‌نگاهی به ساعت‌مچی‌اش می‌اندازد و زیر لب غر می‌زند: «دوباره دیر شد.
هوا به تنگ آمد!
هنوز اولین ماه از فصل پاییز به سر نیامده، اما داستان تکراری و نخ‌نمای همیشگی که پای ثابت فصول سرد در کلان‌شهر اصفهان است شروع شده است؛ داستانی بی‌انتها که سال‌هاست پایانی برای آن تعریف نشده و به سرانجام نمی‌رسد؛ حتی در سال‌هایی که به دلیل شیوع کرونا دانشگاه‌ها و مدارس در تعطیلی به سر می‌بردند و برخی از ادارات نیز به صورت دورکاری فعالیت روزانه خود را انجام می‌دادند.
مهاجران بازمانده از تحصیل!
آن روز صبح «خزان» که «طالب»ها به «مکتب» هجوم بردند، «هدیه» و هم‌کلاسی‌هایش بی‌خبر از همه‌جا پشت نیمکت‌های درس نشسته بودند. دخترها چشم به دهان معلم دوخته بودند که پای تخته برای آن‌ها از تاریخ افغانستان می‌گفت و رنج و اندوهی که این سرزمین نفرین‌شده سال‌ها به چشم خود دیده است. «طالب»ها، اما در یک چشم‌برهم‌زدن دخترها را از مدرسه بیرون و راهی خانه کردند: «آن‌ها فریاد می‌زدند و می‌گفتند ازاینجا بروید بیرون. ترسیده بودیم و خیلی زود ازآنجا فرار کردیم.
زاینده‌رود ته کشید!
سال‌به‌سال دریغ از امسال! این گزاره شرح‌حالی از وضعیت این روزهای سد زاینده‌رود است؛ سازه‌ای عظیم و غول‌پیکر که بیش از پنجاه سال از ساخت آن می‌گذرد و سال‌هاست که در شرایط نامطلوبی به سر می‌برد و آژیر هشدارش مدت‌هاست که به صدا درآمده است.
آرزوهای کوچک زنگ‌زده!
خط‌های ممتد نارنجی‌رنگ از پله‌ها می‌گذرند تا خودشان را به پشت در شیشه‌ای در طبقه سوم ساختمانی در کنج حیاط بیمارستان «امید» برسانند.
به روایت یک عصادار سفید!
جمله‌ها محکم و جان‌دار از دهانش خارج می‌شوند و فضا را پر می‌کنند.
زندگی با چشمان بسته!
آفتاب پاییزی که توی چشم عمود می‌شود و دست‌ها را سایه‌بان می‌کند، صدای عــصــای ســفــیــد «محمود» مــی‌پــیــچــد لابــه‌لای شــلــوغــی‌هــا و قیل‌وقال ماشین‌ها که برای رفتن شتاب دارند و مکثی در کارشان نیست.
با کمبود مدرسه مواجه هستیم
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
