صنعت سینما و تلویزیون ایران، بهعنوان یکی از ابزارهای قدرتمند فرهنگی، میتواند با بهرهگیری از ظرفیتهای بومی و محلی استانهای مختلف، نهتنها به غنای محتوایی آثار خود بیفزاید؛ بلکه به توسعه اقتصادی و فرهنگی مناطق مختلف کشور کمک کند.
هنر همیشه آینهای برای آنکه روح زمانه را در خودش بازتاب دهد، بوده است؛ یکزبان بیمرز که از دل افراد حرف میزند و به زبان خلاقیت، فریاد میکشد یا سکوت میکند.
سینمای ایران دچار مشکلات زیادی در جذب مخاطب و انتقال دغدغههای مردم شده است.
اسم روستای درهبید را از چند سال پیش شنیده بودم، اسمی که تنها با یک تکجمله و دقایقی از مستند روایت فتح شهید آوینی برایم یادآوری میشد.