گلستان شهدا در شب تاسوعا و عاشورای امسال نیز همچون سال‌های گذشته میزبان دسته‌های عزاداری سیدالشهدا بود؛

شهدا؛ سفره‌داران عاشورای حسینی

مادرم چارقد مشکی روی سر مادر جان را مرتب می‌کند و او را روی ویلچر می‌نشاند. امشب فرق دارد. غیر از خودم رساندن دو میهمان دیگر اباعبدالله به خیمه عزا نیز بر عهده من است.

روایت ۶۰ ساله نذری کله‌پاچه در خیابان کمال

عصر روز تاسوعا خیابان کمال و صف طولانی مردم برای گرفتن کله‌پاچه نذری. این صف از بن‌بست کنار تکیه میرزا داوود تا خیابان کمال کشیده شده است.

برای بیماران منظور

قصه دعاهای آخر مجلس برای من قصه عجیبی است. می‌رفتیم روضه و آخر برنامه که می‌شد دست‌ها را بلند می‌کردیم، بعد از دعا برای تعجیل در فرج یکی از مهم‌ترین دعاها، دعای برای بیماران بود.

برپایی برنامه جامع در شهر، نیازمند همکاری و همفکری همه ارگان‌هاست؛

حضور دسته‌های عزاداری در اصفهان احیا می‌شود؟

حوالی ساعت 9و10 صبح بود که دست در دست بابا به میدان می‌رفتیم. دوست می‌داشتم آن جلوجلو باشم. نزدیک‌ترین جا به جایگاه تا بلکه میان این همه جمعیت من هم بتوانم ببینم.

روز تاسوعا و عاشورا همه دسته‌های عزاداری اصفهان در خیابان هاتف، کنار مسجد علوی جمع می‌شوند؛

حلاوت هیئت‌ها

«ای اهل حرم میر و علمدار نیامد/ سقای حسین (ع) سید و سالار نیامد» صدای مداح می‌پیچد در میدان امام علی (ع). صبح روز تاسوعا گوشه میدان که منتهی شده به خیابان هاتف، پارکینگ موتور می‌شود و مردم از لابه‌لای موتورها خودشان را می‌رسانند به عزاداری مرکزی اصفهان.

«هیئت متوسلین به حضرت علی‌اصغر (ع) » به دست نابینایان و برای نابینایان برپا می‌شود

روشنی چشم‌های ما حسین(ع) است

حالا دهه اول محرم از نیمه گذشته و باز به رسم هر سال، دل‌های پیر و جوان، دلداده عشق و ارادت به اباعبدالله (ع) است.

صاحب‌مجلس آبروداری می‌کند

روضه‌ امسال خانوم همسایه داستان جالبی داشت؛ چرا که در لحظه‌به‌لحظه روضه معجزه دیده می‌شد.

پاگیر خلوص و احترامش شده بودم

نمی‌دانم این فرهنگ منحصربه‌فرد اصفهان است یا همه شهرهای کشور همین‌طور هستند؛ نمی‌دانم این ویژگی عصر ماست یا از قدیم هم این‌طور بوده.

گفت‌وگو با پرچم‌داران هیئت‌های نوجوانان

نوجوانان همراه با سفینة‌النجاة ارباب

بیش از هزار و چهارصد سال است که شیعیان در عزای سرور و سالار شهیدان مجلس می‌گریند.

ما دلمان دریا نیست

این شب‌ها یکی پس از دیگری می‌گذرند؛ روزها و شب‌هایی که غم از دلمان بیرون نمی‌رود.

پاگیر خلوص و احترامش شده بودم

محرم سال گذشته را به آوارگی گذراندم. این آوارگی که می‌گویم، دست‌کم در اینجا بار معنایی خوبی دارد. می‌خواهم بگویم یعنی هر شبی را مهمان هیئتی متفاوت بودم. جای ثابتی نداشتم.

این روزها با قدم زدن در شهر می‌توان به قدرت شبکه منسجم روضه‌های خانگی پی برد

اصفهان؛ پایتخت روضه‌های خانگی

کلمه همان کلمه است؛ اما وقتی در قالب روضه می‌نشیند انگار جان دارد. انگار قرار است بیاید دست بکشد روی سر خانه، روی تک‌تک دیوارها و وسایل، بنشیند در جان آن‌ها که سربه‌زیر برده‌اند و ریزریز شانه‌هایشان تکان می‌خورد.