فیلم سینمایی «زندهشور» دومین تجربه کارگردانی کاظم دانشی پس از فیلم جنجالی «علفزار» است. دانشی بعد از «علفزار»، فیلمنامه «بیبدن» را نیز نوشت. اما کارگردانی آن را بر عهده نداشت.
ده دقیقه از شروع «زندهشور» که گذشت، در دلم گفتم: «ای کاش تنها بودم و کمی اشک می ریختم.» نه در راستای انتقال خوب غم موجود در سکانس که معتقدم غلوآمیزی فراوانی داشت، بلکه اشک در رثای جفای آدمی که دست به قتل نفس دیگری به هر دلیلی، میزند.
هر سال در جشنواره فجر رخدادی توجهها را به خود جلب و رسانهها را وادار به واکنش میکند. یک سال پوستر جشنواره و آیتمهای تولیدشده با هوش مصنوعی خبرساز میشوند و سال دیگر، خلوتی جشنواره از حضور فیلمهای مستقل.
فیلمِ جدیدِ بابک خواجهپاشا، تلاشی است ناموفق برای روایتکردنِ داستانی در دلِ ویرانیها و آوارگیهای غزه. خواجهپاشا ویرانیها و آوارگیها را انصافا خوب و طبیعی نشان میدهد، ولی داستانی برای روایت ندارد.
خوشبختانه امسال فیلمهای جشنواره فجر، با وجود برخی ضعفها در فیلمنامهها، از نظر تنوع موضوعی نقطه قوت قابل توجهی داشتند.
فیلم سینمایی «بیلبورد» نخستین تجربه کارگردانی سعید دشتی در سینماست؛ بازیگری که پیشتر با بازی در آثار همچون «پوست شیر» و «دیدن این فیلم جرم است» شناخته میشد.
امسال سومین سالی است که کارخانه صنایع سرگرمی مهوا با یک پویانمایی(انیمیشن) سینمایی در جشنواره فجر حضور دارد: نگهبانان خورشید. داستان این پویانمایی درباره جانو و بهرام، دو پسربچه با آرزوها و رؤیاهای بلند پروازانه است.
در فضای پرهیاهو و متنوع چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر، که اغلب آثاری با ژانرهای پرطرفدار و قصهگویی پرتحرک در کانون توجه قرار میگیرند، «حال خوب زن» ساخته مهدی برزکی، مانند تکدرختی آرام، اما ریشهدار خودنمایی میکند.
تقاطعنهایی، فیلم بلند اول سعید جلیلی در مقام کارگردان و به تهیهکنندگی مهدی مددکار، فیلمی جنایی بود که در روز دوم جشنواره فیلم فجر در اصفهان، به پرده اکران رسید.
سال گذشته در همین ایام و در اولین متن شماره اول ویژهنامه متنی نوشتیم با این عنوان: «سال به سال دریغ از پارسال».
ماجرا از دهه فجر امسال شروع نشد، اما دهه فجر امسال نقطهای بود که همهچیز را عریان کرد. همزمان با وقایع دیماه و تحریم جشنواره فیلم فجر از سوی بخشی از هنرمندان، مدیران سینمایی ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان تصمیم گرفتند سانس ویژه هنرمندان را حذف کنند.
در بررسی مسئولیتهای رسانهای در مواجهه با رویدادهای خشونتبار و فجایع انسانی، همواره دو خط فکری متقابل و قابلتأمل وجود دارد که هریک بر اصول اخلاقی و اجتماعی متفاوت استوارند.