سوم شانزدهمین جشنواره فیلم فجر در اصفهان، شب پروپیمانی برای اصفهانیها بود و اصفهانیها دو فیلم خوب جشنواره امسال یعنی «زندهشور» و «قایق سواری در تهران» را در سینماها تماشا کردند، اما در شب چهارم، اصفهانیها چشمانشان به پرده نقرهای سینما دوخته ماند تا نه یک اثر خوب، بلکه یک اثر متوسط ببینند.
نخستین فیلمِ بلندِ سعیدِ زمانیان، کارگردانِ نامآشنای فیلم کوتاه، اثری است شلخته و سرگردان که پروندههای بسیاری را میگشاید و پیش از رسیدگی، آنها را رها میکند.
فیلم سینمایی «جهان مبهم هاتف» با شخصیتپردازیهای بانمک و ملموسها تف و جواد شروع میشود و روایت پیشرفت دو همکلاسی را از دانشگاه بیان میکند؛ دوستانی با علایق متفاوت که رفاقتشان سبب سرنوشت مشترکشان میشود.
سینمای «جهان مبهم هاتف» نامش این انتظار را ایجاد میکند که با یک اثر پستمدرن اجتماعی روبهرو شویم؛ اما از همان دقایق ابتدایی روشن میشود که نهتنها خبری از فضای پستمدرن نیست، بلکه فیلم در ابتداییترین مؤلفههای روایی هم سرگردان است.
در باب نسبت فلسفه و سینما گفتن بسیار دشوار است، زیرا از سویی میتوان در باب این نسبت ذیل فلسفههای مضاف چون فلسفه سینما اندیشید و از دیگر سو میتوان درباره سینمای فلسفی و یا فلسفهورزی با سینما گفت.
در دههای که گذشت، جشنواره فیلم فجر به عنوان ویترین اصلی سینمای ایران، هرگز نتوانست آنطور که شایسته بود، به دنیای رنگارنگ و پرامید سینمای کودک و نوجوان بپردازد.
فیلم «جانشین» به کارگردانی مهدی شامحمدی، که در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر حضور یافت، روایتگر بخشی از زندگی و رشادتهای شهید حسین املاکی، جانشین لشکر قدس گیلان، با محوریت عملیات نصر ۴ در منطقه ماووت و ارتفاعات ژاژیله است.
فیلم امسال رسول صدرعاملی، اثری لطیف، خوشحسوحال و تا حدود زیادی شریف است که مدعایی بیش از آنچه هست و میتواند باشد، ندارد.
صحبت درباره فیلم «قایقسواری در تهران» را باید از نامش شروع کرد؛ نامی که هیچ ارتباطِ معناداری با داستانِ فیلم ندارد.
بعد از فیلم «زیبا صدایم کن»، رسول صدرعاملی با فیلم «قایقسواری در تهران» در جشنواره فجر حاضر شد. در نگاه اول و با توجه به پوستر منتشرشده از فیلم، به نظر میرسید که اثر جدید حالوهوایی شبیه فیلم سال قبل داشته باشد.
فیلم «زندهشور» به کارگردانی کاظم دانشی را میتوان یک «کالبدشکافی سراسیمه» از بدنه رنجور جامعهای دانست که در تقاطع سنت، قانون و مدرنیته گرفتار شده است.
فیلم «زندهشور» دربارف موضوع پرتکرارِ سینمای داستانی و مستندِ ایران است: لحظه اعدام. این پدیده همواره واجد نوعی رازآلودگی و جذّابیتِ پنهان است که آدمها دوست دارند از چگونگی و کمّ و کیفش سر در بیاورند؛ گرچه همزمان از آن ترس و واهمه دارند.