به گزارش اصفهان زیبا؛ جشنواره چهلوچهارم فیلم فجر که مقارن شده با شانزدهمین دوره این جشنواره در اصفهان، صحنهای از یک تناقض آشکار است. در حالی که بسیاری از سالنهای سینما با صندلیهای خالی مواجه هستند، گویی وز ارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، جایهای بیشتری را نیز از پیش خالی نگه داشته است: جای منتقدان و صاحباننظران. این بار، حذف از پشت صحنه آغاز شد. برخلاف روال معمول، نهادهایی مانند حوزه هنری و انجمن منتقدان، که بازوان تحلیلی و پرسشگر سینما محسوب میشوند، به طور محسوسی از دایره دعوت خارج شدند. حتی کارت معتبری برای نمایندگان حوزه هنری چاپ و ارسال نشد؛ گویی که این نهاد ذیربط، هیچ نقشی در رویداد سینمایی شهر ندارد.
این بیمهری برنامهریزیشده، تصویری گویا از جهتگیری این دوره را در راهبری فرهنگ استان ارائه میدهد. وقتی جایی برای نقد و گفتوگوی تخصصی در نظر گرفته نمیشود، طبیعتا سالنهای سینما نیز تنها با مخاطب عامی پر میشوند که این روزها کمتر رغبتی برای شرکت در چنین رویدادهایی نشان میدهند. نتیجه، سالنهایی نیمهخالی و فضایی است که از جریان زنده و پویای نقد هنری تهی شده است. این اقدام اداره ارشاد را میتوان تلاشی برای یکسانسازی فضای فکری حاکم بر جشنواره تفسیر کرد؛ فضایی که در آن پرسشهای چالشی و تحلیلهای عمیق جای خود را به گزارشهای سطحی و تکگوییهای بیحاشیه میدهد.
حذف عمدی منتقدان و نهادهای هنری، تنها یک بیاحترامی اداری نیست، بلکه زنگ خطری برای آینده حیات سینما در سطح استان است. وقتی نقد سازنده حذف میشود، تکرار و رکود جایگزین آن میگردد. جشنواره فیلم فجر در اصفهان، با این تصمیم، خود را از یک موتور محرک برای بحث و پیشبرد سینما به یک رویداد نمایشی صرف تبدیل کرده است.
سینماهای خالی امروز، میتوانستند با حضور پررنگ اهالی فکر و قلم، حیاتی دوباره بگیرند، اما به نظر میرسد مدیریت ارشاد ترجیح داده است تا سکوت تحمیلی را بر هیاهوی سازنده نقد ترجیح دهد.این انتخاب، نه انتخاب یک جشنواره سینمایی، که انتخاب یک نمایش بیحاصل است. آینده سینما را با سکوت نمیسازند. در نهایت، این رویداد بیش از آنکه جشنی برای هنر هفتم باشد، به سوگوارهای برای نقد بدل شده است. غیبت منتقدان، پرسشی بزرگ را درباره مشروعیت و اعتبار داوریهای این دوره در اذهان عمومی برجای میگذارد. آیا فیلمهای برگزیده، واقعا در کوره نقدِ بیطرف آبدیده شدهاند یا تنها محصول ترجیحهای سلیقهای گروهی محدود هستند؟ پاسخ این پرسشها، امروز در سکوت سالنهای نیمهخالی اصفهان گم شده
است.
