سی و چهارمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان از راه رسید. بازآمدن جشنواره از راه، چون نسیم مطبوعی بر پیکره سینمای ایران میماند. گزارهای که ادبیات کهن را تا بدین روز زنده نگهداشته و جانمایه آن استعارهها و بهرهگیریهای مناسب از قصهگویی با زبان کودکان و نوجوانان است. آثاری چون کلیلهودمنه، موش و گربه و حکایات و داستانهایی که در ادبیات کهن و معاصر با درونمایه کودکان آمده است. از اهمیت محتوایی سترگ با مفاهیم انتزاعی و انضمامی سخن میگویند که در پس حکایات و داستانسراییهای کودکانه پنهان هستند.
در «المپیاد فیلمسازی نوجوانان» توجه ما به سمت مقوله سینمای کودک و نوجوان و توسعه و ارتقای این سینماست. ما در این حوزه تربیت فیلمساز برای سینمای کودک ورودی ضعیفی داریم، چرا که اساسا برای این حوزه نیرو تربیت نمیشود. «المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران» یکی از بسترها برای تربیت این نیروهای مهم به شمار میرود.
سفینه فضایی روی سالن اجلاس مینشیند و مهدی سلوکی، مجری برنامه، از داخل آن با شکل و شمایل یک فضانورد از سفینه فرود میآید و میگوید: «خانمها، آقایان، بچههای سرزمین خیال سلام … .» نفسش که تازه میشود میگوید: «بچهها میدانید چرا من امشب با لباس آدمفضایی به اینجا آمدهام؟ چون سفری به فضا داشتم و ماجراهایی را آنجا دیدم که گفتنی و شنیدنی است و امشب در طول برنامه برایتان دربارهاش میگویم… .»
صنعت سینما در دوران کرونا، بیشترین ضرر و خسارت را در میان تمامی کسبوکارها شاهد بوده است. هم از این منظر که سینماداران بسیاری به سمت ورشکستگی کامل سوق پیدا کردند و هم از این بابت که رسیدن به حد نرمال تعداد مخاطب، فرایندی است که طبق یک بررسی ساده، تا سالها به طول خواهد انجامید. سینمایی که قرار بود طی یک برنامه پنجساله، تعداد مخاطبانش را به 100 میلیون در سال برساند، حال باید تقلا کند تا به همان تعداد 26 میلیون و 311 هزار نفرِ سال 98 برسد. چشماندازی که برخی کارشناسان، آن را به دلیل تلاش مردم برای تغییر روحیات خود، در کوتاهمدت، شدنی و عدهای دیگر به دلیل اعتماد ازدسترفته مردم نسبت به سینما، آن را تا چند سال آینده، محال میدانند.
مــراســـم رونــــمــایــی از پــوســتر سیوچهارمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان با حضور علی قاسم زاده شهردار اصفهان در میدان نقش جهان و عالی قاپو و نشست خبری این جشنواره در دو بستر فیزیکی و مجازی با حضور دبیر جشنواره در سالن کنفرانس کتابخانه مرکزی شهرداری اصفهان در روز پنجشنبه یکم مهر ماه 1400 برگزار شد. گفتنی است سی و چهارمین دوره جشنواره با مشارکت سازمان سینمایی، بنیاد سینمایی فارابی و شهرداری اصفهان، از ۱۶ تا ۲۱ مهر ۱۴۰۰ در دو بخش مسابقه ایران و مسابقه بینالملل، برگزار خواهد شد.
عقیدهای منسوخ وجود دارد مبنی بر اینکه سینما چیزی جز حاصل کیفیات بصری و صوتیاش نیست و فیلم را میتوان تنها به واسطه آن چیزی که روی پرده دیده و شنیده میشود قضاوت کرد. چنین عقیدهای، انفعالات یک فیلم را تنها به کیفیات بصری و صوتی محدود میکند و قابلیتهای تماشاگران برای ادراک حسی را نادیده میگیرد. قابلیتهایی که مستقل از امور ادراکشدنی فیلم است و بدین لحاظ انفعالات سینمایی قوایی از فیلم است که از خصوصیات بصری و صوتی آن فراتر میروند. این واقعیت که شرط ضروری برای کیفیات زیباییشناسانه فیلم، وجود عنصرهای خوشترکیب بصری است، به این معنا نیست که هر گونه خصیصه زیباییشناسانهی ویژهای اساساً از راه یک یا چند عنصر بصری فراهم میآید.
جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان از ۱۳۶۱ تاکنون طی ۳۳ دوره برگزار شده که ۲۰ دوره از آن در شهر اصفهان، ۶ دوره در شهر تهران، ۵ دوره در شهر همدان و یک دوره در شهر کرمان برپا شده است. دوره آخر این جشنواره نیز به دلیل شرایط متأثر از پاندمی کرونا ، بهصورت همزمان در تهران، اصفهان و در قالب مجازی و حضوری برگزار میشود. این دوره که سی و چهارمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان است با مشارکت سازمان سینمایی، بنیاد سینمایی فارابی و شهرداری اصفهان، از 16 تا 21مهر ۱۴۰۰ در دو بخش مسابقه ایران و مسابقه بینالملل برگزار خواهد شد.
فیلم با جشن تولدی گروهی شروع میشود. مردی که هفتاد و پنج ساله شده است و جوانترهایی که به دیدنش آمدهاند. توضیح کوتاهی میآید که: این فیلم نگاهی دارد به زندگی دکتر داریوش نوروزی از استادانِ برجسته رشته نوپای تکنولوژی آموزشی در ایران.داریوشِ هفتاد و پنج ساله در اتوبوس نشسته تا به همدان و خانهی کودکی برسد. کوچهای در همدان «شوقِ روزگارِ کودکی» است و داریوشِ هفتاد و پنج ساله آمده تا دوباره خانه و خاطرههای کودکی را پیدا کند. شاید آمده تا داریوشِ هفت ساله را ببیند. او در کوچهی کودکی ایستاده و از درختها و درِ خانه فیلم میگیرد. چرا فیلم میگیرد؟
از سال 1308 که نخستین سالن سینما در اصفهان توسط «میرزا محمدجعفر مغزی» تأسیس شد تا امروز که 92 سال از آن واقعه میگذرد، سینما در اصفهان مانند بسیاری از کلانشهرهای این مرزوبوم، رنج دوران برده است. از روزگارانی که پیش از ورود سینما به اصفهان برخی قهوهخانهداران چهارباغ، با دریافت سیشاهی اقدام به نمایش فیلمهای صامت میکردند تا آتشگرفتن سینما همایون که قدیمیترها آن را با نام اصلیاش یعنی «پالاس» میشناسند.
زخم کاری» تا اینجا پرتماشاگرترین سریال شبکه نمایش خانگی در سال 1400 است. سریالی که تلاش کرده تا به لایههای کمتر پرداختهشده سریالسازی در ایران ورود کرده و ذهن مخاطب ایرانی دوستدار درامهای مافیایی رازآلود را مشوش کند. گرچه یکی از امتیازهای سریال نیز تجمیع این مؤلفهها در یکدیگر است. یعنی سریالی که هم تم خانوادگی و زناشویی قدرتمندی دارد، هم نکتههایی برای مخاطبان آثار مافیایی و دوستداران آلکاپونبازی داشته باشد، هم رگههایی از عشق و خیانت در خود ببیند و هم نقدی بر جامعه روز کشور باشد.
جشنواره فیلم ونیز از اول تا یازدهم سپتامبر سال ۲۰۲۱برگزار میشود و ۲۱ فیلم در بخش رقابتی اصلی آن به نمایش درمیآیند. سینمای ایران برای نخستین بار پس از ۹ سال نمایندهای در بخش رقابتی این جشنواره مهم بینالمللی ندارد اما در این یادداشت به تاریخ حضور فیلمهای ایرانی در این جشنواره خواهیم پرداخت.
سینمای ایران، پس از یک دوره فترت ناخواسته، حالا با امیدواری بیشتری به آینده نگاه میکند. پس از موج سهمگین کرونا که تا امروز، 18 ماه بد را برای سینمای کشورمان رقم زده، افتخارآفرینی «قهرمان» در کن 2021، کورسوی امیدی را نسبت به اتفاقهایی خوشایند پدید آورده است. اکران داخل رونق گرفته و سیاستمداران متوجه شدهاند که راهکار برخورد با سینما در ایام کرونا، تعطیلی این مراکز نیست. مجموع این اتفاقها سبب شده تا مخاطبان سینما پس از یک دوره خمودگی، با توجه و امیدواری بیشتری، اتفاقهای سینمایی را دنبال کنند؛ اتفاقهایی که در صدر فهرستش، فیلم «قهرمان» فرهادی و میزان اقبال چشمگیر آن در مراسم اسکار را به خود میبیند.