روایت عشق در اشعار حافظ بود که باعث شد گونتر اوکر، هنرمند شهیر آلمانی، چنان دلداده این شاعر پارسی شود که مجموعهای از آثار ارزشمند چاپ دستی را ملهم از منتخب این اشعار خلق و با عنوان کرنش به حافظ (Homage to Hafez) نامگذاری کند. برای این مجموعه، یک تور نمایشگاهی هم تعریف شد که مقصد سومش موزه هنرهای معاصر اصفهان بود و حالا این روزها به مقصد شانزدهم، مقر اصلی یونسکو در پاریس، رسیده و میزبان علاقهمندان هنر معاصر اروپا و میراث ادبیات کهن ایران است.
«تار» نام دریاچهای در منطقه دماوند تهران است و «طار» نام روستای جذاب، اما بکری در منطقه نطنز اصفهان؛ من سفر به مقصد تار را سالها پیش طی یک تور دوروزه از مبدأ تهران، تجربه کردم و تازه همین هفته متوجه شدم که روستایی به نام طار در فاصله یکساعتی اصفهان وجود دارد که هوای بسیار خنک، بافت معماری جذاب، موزهروستایی حیرتانگیز و اقامتگاه بومگردی منحصربهفردش ارزش سفرکردن دارد. در گزارش پیش رو، سعی کردهام همراه با روایت تجربهام از حضور در این روستا، راهنمایی برای سفر به طار ارائه بدهم و توصیهام این است که برای فرار از گرما و آلودگی هوای شدید این روزهای اصفهان، سفر یکی دو روزه به طار را تجربه و از غذاهای محلی خوشمزه و جاذبههای طبیعی و معماری این روستای بکر لذت ببرید.
تمام شهر را آذین بستیم. قدم به قدم تابلو زدیم: «به سمت مسجد جامع اصفهان (میراث جهانی بشر)». ده روز تمام از 7 صبح تا 12 شب، دستهدسته شهروندان اصفهان و گردشگران ایرانی و خارجی به دیدن مسجد جامع اصفهان آمدند و راهنمایان گردشگری مستقر به ده زبان زنده دنیا برای هر گروه دهنفره گردشگران، جذابیتهای این بنا را روایت کردند. تصمیمگیران آب دستشان بود، زمین گذاشتند و گفتند که ورود موتورسیکلتها به مسجد جامع ممنوع است و پنجاه چشمه سرویس بهداشتی در سه محوطه میدان امام علی (ع) و محلههای اطراف برای استفاده شهروندان و گردشگران ساختند تا دیگر کسی فقط به خاطر این موضوع وارد مسجد نشود و دیگر بوی تعفنی از دستشوییهای مسجد به مشام نرسد! هیچ صدای گوشخراش بلندگویی در فضای مسجد نپیچید؛ به جایش سه نوبت در روز مکبرهای خوشصوت، اذان زنده گفتند. کالبد گرانقدر این بنای 1100 ساله آب و جارو شد و شلختگیهایش را زدودند. خجالت میکشم بگویم میتوانستیم همه این کارها را انجام دهیم، توان و امکاناتش را هم داریم؛ اما هیچکدام را انجام ندادیم و مهمترین میراث اصفهان، کالبد ارجمندی که میراث جهانی بشر است، در سکوت و غربت، دهمین سالگرد جهانیشدنش را جشن گرفت. فقط چند ده میراثدوستِ اهلدل از جمله معاون میراث فرهنگی استان اصفهان، صبح دهم تیرماه را به حضور در «تور شاهکارنمایی مسجد جامع عتیق اصفهان» و گفتوگو درباره برخی از شاهکارهای این بنا گذراندند. در متن پیش رو، روایتی از این روز و گفتوگو با عبدالرضا کارگر (سرپرست مسجد جامع اصفهان) و لیلا میرقدر (پژوهشگر حوزه موزه و گردشگری و استاد مدعو دانشگاه هنر اصفهان) را بخوانید.
بعد از ملاقات با گنبد فیروزهای هفتصدساله، مسیری را در پیش گرفتیم که به طبیعت اروپایی جذابی رسید و ناگهان دو اژدهای چینی ما را غافلگیر کردند؛ دو اژدهای قرینه که بر دل کوه حجاری و همنشین مقرنسها و تزیینات اسلامی ایرانی دوره ایلخانی شده بودند؛ این فقط یکی از تجارب منحصربهفرد تور آشناسازی (فم تور) زنجان بود. گزارش پیش رو، روایتی است از سفر به شهر جهانی ملیله، ملاقات با دو سایت میراث جهانی بشر در دو استان همجوار، چشیدن خوراکیهای سنتی و تاریخی منطقه و دیدن جاذبههای طبیعی و تاریخی و هنری زنجان مخصوصا آنهایی که قرابتی با اصفهان دارند؛ یعنی ملیلهکاری، مسجد چهلستون، پاساژ عالیقاپو، بازار قیصریه، معبد داشکسن و گنبد سلطانیه.
حدود صدسال پیش در بحبوحه جنگجهانی اول، در وِرنیاجکا بانیا، شهر کوچکی از صربستان، نادا معلم مدرسه و رلجا افسر ارتش، به یکدیگر علاقهمند میشوند.
تصمیمگیری برای رفع مشکل اوقافی حصه، پیگیری مشکل کشاورزان در رابطه با تپههای تاریخی و از سرگیری کار تلهکابین صفه سه محور اصلی صحبتهای وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در اتاق بازرگانی اصفهان بود. شماری از فعالان بخشهای مختلف در این جلسه مشکلات اصفهان را بیان کردند و سپس عزت الله ضرغامی پیرو اتفاقات سفر، نکاتی را بیان کرد که شگفتانگیز بودند. چرا؟ چون کمتر رنگی از میراث و گردشگری و صنایعدستی را داشتند و بیشتر به دغدغههای کشاورزی و معیشت مردم معطوف میشدند. این نکته وقتی بیشتر به چشم میآید که بفهمید مشکلات حلنشده بسیاری در حوزه میراث، باستانشناسی و صنایعدستی وجود دارد که نفس اصفهان را به شماره انداختهاند.
اتاقی وجود دارد که مخاطبان در گروههای پنج نفری واردش میشوند و با کمک تکنولوژیهای واقعیتافزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) خودشان را در کارگاه بهترین هنرمند قلمزن معاصر میبینند. هنرمند مشغول کار است و طی پنج دقیقه مراحل ساخت نفیسترین اثرش را به مخاطب نشان میدهد.
همزمان با هفته صنایع دستی، از هنرمندان شاخص و پیشکسوت صنایع دستی با حضور مدیران شهری در هتل عباسی اصفهان تجلیل شد.
قصه از آنجا شروع شد که یک سال از کرونا گذشته بود و دختر کوچکم یکساله بود؛ با تمام شببیداریها، خستگیها و استرسهای کرونا و همه مشکلات درسی پسر بزرگترم.