ساعت ششوربع عصر است. اولِ چهارباغ، زیر سایه درختهای حاشیه پیادهرو ایستادهام تا دوستم که قرارم با او ساعت شش بوده و حالا بیست دقیقهایست منتظرش ایستادهام، از راه برسد.
«عملیات اجرایی اصلاح سیما و منظر ضلع غربی چهارباغ عباسی توسط سازمان نوسازی و بهسازی شهر اصفهان آغاز شد.» این لُب کلام خبر است؛ اما جزئیات این خبر هم اهمیت بسیار زیادی دارد.
تصمیمگیری شورایی، ایدهای بود که بیش از دو سال پیش، برای چهارباغ عباسی مطرح شد و قرار بود با این رویکرد نو، خون تازهای در رگهای مهمترین گذرگاه اصفهان جریان یابد.
هدف شهرسازان عصر صفوی از طراحی و احداث خیابان چهارباغ چه بود؟ ما در نوشتار پیش رو از میان منابع دست اول آن روزگار که بیشتر سفرنامههای خارجی هستند، بدور از تحلیلهایی که جغرافی دانان و شهرسازان امروزی برای احداث چهارباغ ارائه میدهند، به بررسی هدف صفویان از احداث خیابان چهارباغ میپردازیم.
اکنون میتوان گفت احیای بدنه شرقی چهارباغ، پروژهای که قرار بود به سرزندگی این گذر تاریخی کمک کند، خود به یکی از معضلات اساسی این گذر تبدیل شده است.
نگاهی به مسائل چهارباغ با استفاده از مدل لایهای علّی.
رئیس کمیسیون پایش و نظارت بر مصوبات شورای اسلامی شهر اصفهان گفت: هم قانون اساسی و هم قوانین عادی و مربوط به مدیریت شهری مباحث مربوط به حضور شورا در تصمیم گیریها و سیاستگذاریهای کلان را تصریح و مطالبه کردهاند اما در برخی از تصمیمگیریها شورای شهر غایب است.
محمدعلی سمیعی، مدیر پروژه چهارباغ عباسی نیز در ارتباط با هدف از برگزاری این برنامه قرآنی بیان کرد: در طول این سالها رهبر معظم انقلاب بارها بر مسئله فرهنگ تأکید کردهاند و خواستار اجرای طرحهایی مثمرثمر در این رابطه شدهاند.
به گفته خواجه احمد عطاری چهارباغ محلی است برای خاطرهسازی. درحالیکه اکنون خیلی از مردمی که در آن رفت و آمد دارند، نمیتوانند با این محور تاریخی احساس همذات پنداری داشته باشند و خاطرههای شیرینی از آن بسازند.
چهارباغ عباسی، این خیابان قدیمی و تاریخی که نامش را کمتر کسی است که نشنیده باشد، این روزها رویدادهای مختلفی را در چهره خود به نمایش گذاشته است.
مدیر منطقه یک شهرداری اصفهان با اشاره به ساماندهی کامل گذرهای منتهی به چهارباغ گفت: ۱۱ هزار متر مربع سنگفرش و ۳۷۰۰ متر جدولگذاری در گذرهای منتهی به چهارباغ انجام شده است.
این توصیف ملال آوری است از گردشگاهی که روزگاری زیباترین و مشهورترین گردشگاه آسیا بوده. گردشگاهی شاهانه که پاتوق اصلی مردم عادی شهر بوده است. اصفهانی ها در آن روزهایشان را به شب می رسانده اند و شبهای چهارباغ را تا صبح به خوشی می گذرانده اند. در کنار حوض هایش خاطره بازی ها می کرده اند و زیر سایه سار درختانش،گرمای ظهر تابستان را به خنکای عصر می رسانده اند.