در چند سال گذشته همیشه در نزدیکی شب یلدا خبری مبنی بر ثبت جهانی شب یلدا بهعنوان میراث ناملموس جهانی در تلکس خبرگزاریها قرار میگیرد. بااینحال با گذر از شب یلدا گویی پرونده مختومه میشود و تا سال بعد کسی به سراغش نمیرود. ۳۰ آذر۸۷ بود که آیین شب یلدا طی مراسمی با حضور مسئولان میراث فرهنگی در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید و چند سال بعد اعلام شد که قرار است این شب در فهرست میراث ناملموس جهانی یونسکو ثبت شود.
دانههای ریز باران به شیشه میزنند؛ پشت سر هم و بیوقفه. روی زمین میافتند. حبابی بزرگ میشوند و خیلی زود میترکند و ردپایی از خود به جا نمیگذارند؛ انگارنهانگار که اصلا وجود داشتهاند؛ درست مثل بغض فروخورده بتولخانم که آن طرف شیشه مهگرفته، در راهروی سرای صادقیه روی نیمکت چوبی روبهروی اطلاعات به همراه دو زن فرتوت دیگر نشسته و لابد دارد رؤیابافی میکند؛ مثلا اینکه کاش شب یلدای امسال «پسرم من را با خود از اینجا ببرد و یک اتاق از اتاقهای خانهاش را برای همیشه بهم بدهد.» یا اینکه «یلدا با پسرم و عروسم و نوهام، دورهم جمع شویم و کرسی راه بیندازیم و دوست و آشنا هم بیایند و با شبچره از آنها پذیرایی کنیم… .»
پروندههای ده اثر میراث ناملموس استان اصفهان برای ثبت ملی به وزارت میراث ارسال شدهاند. در این گزارش با همکاری فهیمه نقاش زرگر، کارشناس ثبت آثــار ادارهکل مــیــراث فـرهـنـگی استان اصفهان، و عباس ترابزاده، روایتی از ده میراث در شرف ثبت استان را ارائه دادهایم.
نام دو میراث مهم ایرانیان به فهرست میراث جهانی بشر افزوده شد؛ دو عنوانی که کاملا به اصفهان مرتبط بودند. اولی مینیاتور یا هنر نگارگری که اگر بخواهیم مهمترین چهرههای تاریخیاش را نام ببریم، قطعا بسیار زیاد به اصفهانیها میرسیم و دومی هم مراسم زیارت کلیسای تادئوس مقدس است که به دلیل وجود جلفای نو در اصفهان و جمعیت قابلتوجه ارامنه مسیحی در این شهر، خطوربطی به نصف جهان پیدا میکند و میتواند هدیهای در آستانه سال نوی میلادی برای همه ارامنه ایران محسوب شود.