ایران در آغاز قرن پانزدهم هجری شمسی با چالشی بزرگ روبروست: کاهش شدید نرخ باروری. در چهار دهه گذشته، این نرخ از بیش از ۶.۵ فرزند به ازای هر زن در دهه ۶۰ به کمتر از ۱.۵ فرزند در سالهای اخیر کاهش یافته است.
سن ازدواج در حال بالا رفتن است و دختران و پسرانی که در سنین بالا قرار دارند، چندان تمایلی به ازدواج ندارند؛ این موضوعی است که جامعهشناسان و آسیبشناسان در رابطه با آن بسیار هشدار دادهاند و آژیر آن را به صدا درآوردهاند.
وام ازدواج برای سال 1400 افزایش یافت و اکنون زوجین بسته به سن ازدواجشان میتوانند 140 یا 200 میلیون تومان دریافت کنند.
بهتازگی نایبرئیس مجلس شورای اسلامی از یکونیم میلیون ایرانی در آستانه تجرد قطعی خبر داده است. شاخص تجرد قطعی در دانش جمعیتشناسی، مبین احتمال عدمازدواج افراد جامعه به دلیل عبور از سن مناسب برای این رویداد قلمداد میشود. بهطور طبیعی، تمایل افراد در گروههای سنی ۲۰ تا ۳۵ ساله برای ازدواج بیشتر از سایر گروههای سنی است و بهمرور در گروههای سنی دیگر این میزان کاهش چشمگیری پیدا میکند؛ جمعیتشناسان معتقدند آن دسته از افراد جامعه که وارد سن ۴۰سالگی میشوند (۴۵ یا ۵۰ سالگی که بستگی به خصوصیات جوامع دارد) تمایل آنان به ازدواج بهشدت کاهش مییابد؛ به حدی که ازدواج افراد از این سن به بعد نامحتمل است و معمولا جنبه روانی دارد و به فرهنگ جامعه برمیگردد.